Об арбитраже

Консолидированная версия (27/10/2015 - 21/12/2016)

საქართველოს კანონი

არბიტრაჟის შესახებ

 

თავი I. ზოგადი დებულებები

    მუხლი 1. კანონის მოქმედების სფერო

1. ეს კანონი ადგენს საქართველოში არბიტრაჟის შექმნის, საარბიტრაჟო წარმოების, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების, აგრეთვე საქართველოს ფარგლებს გარეთ გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობისა და აღსრულების წესებს.

2. არბიტრაჟი უფლებამოსილია განიხილოს პირთა თანასწორობაზე დამყარებული კერძო ხასიათის ის ქონებრივი დავა, რომლის მოწესრიგებაც მხარეებს შეუძლიათ ერთმანეთს შორის.

    მუხლი 2. ტერმინთა განმარტება და კანონის გამოყენება

1. ამ კანონში გამოყენებულ ტერმინებს ამავე კანონის მიზნებისათვის აქვს შემდეგი მნიშვნელობა:

ა) სასამართლო – ამ კანონის მე-11, მე-13, მე-14 და 35-ე მუხლებისათვის – ის რაიონული (საქალაქო) სასამართლო, რომლის სამოქმედო ტერიტორიაზედაც მიმდინარეობდა, მიმდინარეობს ან უნდა გაიმართოს საარბიტრაჟო განხილვა; მე-16, 21-ე, 22-ე, 23-ე, 42-ე და 43-ე მუხლებისათვის – სააპელაციო სასამართლოები; 44-ე და 45-ე მუხლებისათვის – სააპელაციო სასამართლოები და საქართველოს უზენაესი სასამართლო;

ბ) ელექტრონული შეტყობინება – ნებისმიერი შეტყობინება, რომელსაც მხარეები გადასცემენ საინფორმაციო შეტყობინების სახით. საინფორმაციო შეტყობინება არის ინფორმაცია, რომელიც მომზადებულია, გაგზავნილია, მიღებულია ან შენახულია ელექტრონული, მაგნიტური, ოპტიკური ან მსგავსი საშუალებით, მათ შორის, მონაცემთა ელექტრონული გადაცემით, ელექტრონული ფოსტით, ტელეგრამით, ტელექსით ან ტელეფაქსით.

2. მხარეები შეიძლება შეთანხმდნენ საარბიტრაჟო წარმოების წესებზე. ამ შემთხვევაში მხარეთა შეთანხმება მოიცავს საარბიტრაჟო წარმოების იმ წესებს, რომლებზედაც მხარეები საარბიტრაჟო შეთანხმებაში მიუთითებენ. ამასთანავე, მხარეთა შეთანხმება კონკრეტულ საარბიტრაჟო დაწესებულებაზე მოიცავს შეთანხმებას ამავე საარბიტრაჟო დაწესებულების წესებზე.

21(ამოღებულია - 18.03.2015, №3218).

3. თუ ამ კანონის რომელიმე დებულება შეეხება საარბიტრაჟო სარჩელს, აღნიშნული დებულება გამოიყენება საარბიტრაჟო შესაგებლის მიმართაც, გარდა ამ კანონის მე-40 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტისა.

საქართველოს 2010 წლის 15 დეკემბრის კანონი № 404 6 - სსმ I, № 7 6, 27 . 12 .2010წ., მუხ. 4 92

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

     მუხლი 3. საარბიტრაჟო წარმოების მხარეთა თანასწორობა

საარბიტრაჟო წარმოების მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებით. თითოეულ მხარეს უნდა მიეცეს თავისი პოზიციის გამოხატვის სრული შესაძლებლობა.

    მუხლი 4. გადაწყვეტილების მიღების უფლების გადაცემა მესამე პირისათვის

მხარეებს უფლება აქვთ, მათთვის ამ კანონით მინიჭებული გადაწყვეტილების მიღების უფლება გადასცენ მესამე პირს.

    მუხლი 5. უფლებამონაცვლეობა საარბიტრაჟო წარმოებისას

1. სამართლებრივ ურთიერთობაში უფლებამონაცვლეობის დროს უფლებამონაცვლე ხდება ასევე საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარე, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. ერთ-ერთი მხარის გარდაცვალება ან ლიკვიდაცია არ იწვევს საარბიტრაჟო შეთანხმების გაუქმებას ან უკვე დანიშნული არბიტრის შეცვლას, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

    მუხლი 6. არბიტრაჟის დამოუკიდებლობა და სასამართლოს ჩარევის შემთხვევები

1. არბიტრაჟი თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია და ხელმძღვანელობს მხარეთა ან არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრული საარბიტრაჟო განხილვის პროცედურით, ამ კანონის მოთხოვნათა დაცვით.

2. დაუშვებელია ამ კანონით გათვალისწინებულ სამართლებრივ ურთიერთობებში სასამართლოს რაიმე სახით ჩარევა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ეს ამ კანონით პირდაპირ არის გათვალისწინებული.

    მუხლი 7. ვადები

1. ამ კანონით დადგენილი დღეებით გამოსათვლელი ვადის დინება იწყება იმ მოვლენის დადგომის შემდგომი დღიდან, რომლითაც განსაზღვრულია მისი დასაწყისი, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. თუ ვადის უკანასკნელი დღე ემთხვევა უქმე ან დასვენების დღეს, ვადის დამთავრების დღედ ჩაითვლება მისი მომდევნო პირველი სამუშაო დღე.

 

თავი II. საარბიტრაჟო შეთანხმება

    მუხლი 8. საარბიტრაჟო შეთანხმების ცნება და ფორმა

1. საარბიტრაჟო შეთანხმება არის შეთანხმება, რომლითაც მხარეები თანხმდებიან, განსახილველად გადასცენ არბიტრაჟს ყველა ან ზოგიერთი დავა, რომელიც წარმოიშვა ან შეიძლება წარმოიშვას მათ შორის ამა თუ იმ სახელშეკრულებო ან სხვა სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე.

2. საარბიტრაჟო შეთანხმება შეიძლება დაიდოს ხელშეკრულებაში საარბიტრაჟო დათქმის ან ცალკე შეთანხმების ფორმით.

3. საარბიტრაჟო შეთანხმება უნდა დაიდოს წერილობითი ფორმით.

4. საარბიტრაჟო შეთანხმება ითვლება წერილობითი ფორმით დადებულად, თუ მისი შინაარსი დაფიქსირებულია ნებისმიერი ფორმით, მიუხედავად საარბიტრაჟო შეთანხმების ან ხელშეკრულების დადების ფორმისა.

5. საარბიტრაჟო შეთანხმების წერილობითი ფორმით დადების შესახებ მოთხოვნა სრულდება ელექტრონული შეტყობინებით, თუ შეტყობინებაში მოცემული ინფორმაცია ხელმისაწვდომია მისი შემდგომი გამოყენებისათვის.

6. საარბიტრაჟო შეთანხმება ითვლება წერილობითი ფორმით დადებულად, თუ იგი გაფორმებულია საარბიტრაჟო სარჩელისა და საარბიტრაჟო შესაგებლის გაცვლით, როდესაც ერთი მხარე ამტკიცებს, ხოლო მეორე მხარე არ უარყოფს საარბიტრაჟო შეთანხმების არსებობას.

7. ხელშეკრულებაში არსებული მითითება ნებისმიერ დოკუმენტზე, რომელიც მოიცავს საარბიტრაჟო დათქმას, არის წერილობითი ფორმის საარბიტრაჟო შეთანხმება, თუ ამგვარი მითითება აღნიშნულ დათქმას ხდის ხელშეკრულების ნაწილად.

8. თუ ხელშეკრულების ან საარბიტრაჟო შეთანხმების ერთ-ერთი მხარეა ფიზიკური პირი ან ადმინისტრაციული ორგანო, საარბიტრაჟო შეთანხმება უნდა დაიდოს წერილობით, ისეთი დოკუმენტის მეშვეობით, რომელიც ხელმოწერილია მხარეების მიერ. ასეთ შეთანხმებაზე არ ვრცელდება ამ მუხლის მე-4–მე-6 პუნქტები.

9. (ამოღებულია - 18.03.2015, №3218).

საქართველოს 2010 წლის 15 დეკემბრის კანონი № 404 6 - სსმ I, № 7 6, 27 . 12 .2010წ., მუხ. 4 92

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 9. საარბიტრაჟო შეთანხმება და დავის არსებით საკითხზე სარჩელის შეტანა სასამართლოში

1. სასამართლო, რომელშიც შეტანილია სარჩელი იმ დავის არსებით საკითხზე, რომელიც საარბიტრაჟო შეთანხმების საგანია, ვალდებულია მხარის განცხადების საფუძველზე, რომელიც შესაგებლის წარდგენის ვადის გასვლამდე უნდა გაკეთდეს, შეწყვიტოს წარმოება და მიუთითოს მხარეებს არბიტრაჟზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც სასამართლო დაადგენს, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმება ბათილია, ძალადაკარგულია ან მისი შესრულება შეუძლებელია.

2. (ამოღებულია - 18.03.2015, №3218).

3. ამ მუხლის პირველ პუნქტში მითითებული სარჩელის წარდგენიდან სასამართლოში განსჯადობის საკითხის გადაწყვეტამდე საარბიტრაჟო განხილვა შეიძლება დაიწყოს, გაგრძელდეს და გამოტანილ იქნეს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
 

თავი III. არბიტრაჟის შემადგენლობა

    მუხლი 10. არბიტრთა რაოდენობა

1. არბიტრაჟი შედგება ერთი ან რამდენიმე არბიტრისაგან.

2. არბიტრთა რაოდენობას და მათი დანიშვნის წესს განსაზღვრავენ მხარეები. მხარეები ნიშნავენ თანაბარი რაოდენობის არბიტრებს, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

3. თუ საარბიტრაჟო შეთანხმებით არბიტრთა რაოდენობა ლუწი რიცხვით განისაზღვრება, მაშინ უკვე დანიშნული არბიტრები ვალდებული არიან, დანიშვნიდან 10 დღის ვადაში დანიშნონ კიდევ ერთი არბიტრი, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

4. თუ არბიტრთა რაოდენობა არ იქნება განსაზღვრული მხარეთა შეთანხმებით, მაშინ არბიტრაჟი უნდა შეიქმნას სამი არბიტრის შემადგენლობით.

    მუხლი 11. არბიტრების დანიშვნა

1. დაუშვებელია პირის არბიტრად დანიშვნა მისი თანხმობის გარეშე. არბიტრობაზე თანხმობა პირმა უნდა განაცხადოს წერილობით.

2. არბიტრის (არბიტრების) და არბიტრაჟის თავმჯდომარის დანიშვნის პროცედურა დგინდება მხარეთა შეთანხმებით.

3. არბიტრის (არბიტრების) და არბიტრაჟის თავმჯდომარის დანიშვნაზე მხარეთა შეთანხმების არარსებობისას ან შეთანხმებული პროცედურის განხორციელების შეუძლებლობის შემთხვევაში:

ა) სამი არბიტრისაგან შემდგარი არბიტრაჟის შემთხვევაში თითოეული მხარე ნიშნავს ერთ არბიტრს და ამ წესით დანიშნული ორი არბიტრი ნიშნავს არბიტრაჟის თავმჯდომარეს. თუ ერთ-ერთი მხარე არ დანიშნავს არბიტრს მეორე მხარის მოთხოვნის მიღებიდან 30 დღის ვადაში ან თუ ორი არბიტრი მათი დანიშვნიდან 30 დღის ვადაში ვერ შეთანხმდება მესამე არბიტრის დანიშვნაზე, ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნის საფუძველზე არბიტრს ნიშნავს სასამართლო განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 30 დღის ვადაში;

ბ) ერთი არბიტრისაგან შემდგარი არბიტრაჟის შემთხვევაში, თუ მხარეები ვერ შეთანხმდებიან არბიტრის დანიშვნაზე, ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნის საფუძველზე არბიტრს ნიშნავს სასამართლო განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 30 დღის ვადაში.

4. ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

5. პირი, რომელიც უნდა დაინიშნოს არბიტრად, ვალდებულია არბიტრის მოვალეობის შესრულების დაწყებამდე საარბიტრაჟო წარმოების მხარეებს და არბიტრაჟს, მათი მოთხოვნის შემთხვევაში, წარუდგინოს წერილობითი ინფორმაცია განათლებისა და არბიტრად მუშაობის გამოცდილების შესახებ (ასეთის არსებობის შემთხვევაში).

6. არბიტრის დანიშვნისას სასამართლომ ან სხვა დაწესებულებამ, რომელიც ნიშნავს არბიტრს, უნდა გაითვალისწინოს მხარეთა მიერ შეთანხმებული საკვალიფიკაციო მოთხოვნები დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი არბიტრის დანიშვნის უზრუნველსაყოფად.

7. დაუშვებელია პირს აეკრძალოს არბიტრად დანიშვნა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც იგი არის:

ა) შეზღუდულქმედუნარიანი ან მხარდაჭერის მიმღები, თუ სასამართლოს გადაწყვეტილებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული;

ბ) სახელმწიფო-პოლიტიკური თანამდებობის პირი ან საჯარო მოხელე;

[ბ) სახელმწიფო მოსამსახურე, სახელმწიფო-პოლიტიკური თანამდებობის პირი, პოლიტიკური თანამდებობის პირი ან საჯარო მოსამსახურე;  (ამოქმედდეს 2017 წლის 1 იანვრიდან)]

გ) მსჯავრდებული დანაშაულის ჩადენისათვის და მოხსნილი ან გაქარწყლებული არა აქვს ნასამართლობა.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
საქართველოს  2015  წლის  20  მარტის   კანონი  №3360 –  ვებგვერდი , 31.03.2015წ.
საქართველოს 2015 წლის 27  ოქტომბრის  კანონი  №4351  - ვებგვერდი,  11.11. 2015 წ.

    მუხლი 12. არბიტრის აცილების საფუძვლები

1. მხარეს უფლება აქვს, მოითხოვოს არბიტრის აცილება, თუ არბიტრი არ აკმაყოფილებს მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრულ კვალიფიკაციას ან/და არსებობს გარემოებები, რომლებსაც შეუძლია გამოიწვიოს დასაბუთებული ეჭვი არბიტრის დამოუკიდებლობასა და მიუკერძოებლობაში.

2. მხარეს უფლება აქვს, მოითხოვოს თავის მიერ დანიშნული არბიტრის აცილება მხოლოდ იმ გარემოებათა გამო, რომლებიც მისთვის ცნობილი გახდა არბიტრის დანიშვნის შემდეგ.

3. პირი, რომელიც უნდა დაინიშნოს არბიტრად, ან უკვე დანიშნული არბიტრი ვალდებულია მისი დანიშვნიდან საარბიტრაჟო განხილვის მთელი ვადის განმავლობაში დაუყოვნებლივ აცნობოს მხარეებს და არბიტრაჟს იმ გარემოებათა შესახებ, რომლებიც საეჭვოს ხდის მის დამოუკიდებლობასა და მიუკერძოებლობას.

    მუხლი 13. არბიტრის აცილების პროცედურა

1. მხარეებს, ამ მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, შეუძლიათ შეთანხმდნენ არბიტრის აცილების პროცედურაზე.

2. მხარეთა შეთანხმების არარსებობისას მხარე, რომელსაც განზრახული აქვს, აცილება გამოუცხადოს არბიტრს, ვალდებულია არბიტრის აცილების შესახებ წერილობითი განცხადება წარუდგინოს არბიტრაჟს იმ დღიდან 15 დღის ვადაში, როდესაც მისთვის ცნობილი გახდა შესაბამისი არბიტრის დანიშვნა ან ამ კანონით გათვალისწინებული რომელიმე გარემოება, რომელიც არბიტრის აცილების საფუძველია. არბიტრის აცილების შესახებ განცხადებაში უნდა მიეთითოს არბიტრის აცილების საფუძველი და მოტივები. თუ არბიტრი, რომლის აცილების საკითხიც განიხილება, არ გამოაცხადებს თვითაცილებას ან თუ მეორე მხარე არ დაეთანხმება მის აცილებას არბიტრის აცილების შესახებ განცხადების წარდგენიდან 30 დღის ვადაში, არბიტრის აცილების საკითხს გადაწყვეტს არბიტრაჟი ამ ვადის გასვლიდან 30 დღეში.

21. თუ არბიტრის აცილების შესახებ მხარის განცხადება არბიტრაჟმა არ დააკმაყოფილა, მხარეს, რომელიც არბიტრის აცილებას აცხადებს, შეუძლია არბიტრის აცილებაზე უარის თქმის შესახებ არბიტრაჟის გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში მიმართოს სასამართლოს არბიტრის აცილების მოთხოვნით.

3. ერთი არბიტრისაგან შემდგარი არბიტრაჟის შემთხვევაში მხარეს უფლება აქვს არბიტრის დანიშვნიდან ან იმ დღიდან, როდესაც მისთვის ცნობილი გახდა ამ კანონით გათვალისწინებული რომელიმე გარემოება, რომელიც არბიტრის აცილების საფუძველია, 30 დღის ვადაში მიმართოს სასამართლოს არბიტრის აცილების მოთხოვნით.

4. სასამართლოს ამ მუხლის 2 1 და მე-3 პუნქტებით გათვალისწინებულ საკითხებზე გადაწყვეტილება გამოაქვს განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 14 დღის ვადაში. ეს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება. ასეთ შემთხვევაში არბიტრს უფლება აქვს, გამოაცხადოს თვითაცილება სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანამდეც. არბიტრის აცილების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანამდე არბიტრაჟს შეუძლია გააგრძელოს საარბიტრაჟო განხილვა იმ არბიტრის მონაწილეობით, რომლის აცილებასაც ითხოვს მხარე, და გამოიტანოს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება.

5. აცილების საფუძვლის არსებობისას არბიტრი ვალდებულია განაცხადოს თვითაცილება.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 14. არბიტრის უფლებამოსილების შეწყვეტა

1. მხარეს არა აქვს უფლება, ერთპიროვნულად შეცვალოს თავის მიერ დანიშნული არბიტრი.

2. მოვალეობის შესრულების შეუძლებლობის ან სხვა რაიმე მიზეზით უმოქმედობის შემთხვევაში არბიტრს შეიძლება შეუწყდეს უფლებამოსილება საკუთარი მოთხოვნის საფუძველზე ან მხარეთა შეთანხმებით. აღნიშნულ შემთხვევებში შეთანხმების მიუღწევლობისას ერთ-ერთ მხარეს შეუძლია არბიტრის უფლებამოსილების შეწყვეტის მოთხოვნის დაყენებიდან 30 დღის ვადაში მიმართოს სასამართლოს არბიტრის უფლებამოსილების შეწყვეტის მოთხოვნით. სასამართლოს აღნიშნულ საკითხზე გამოაქვს გადაწყვეტილება განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 14 დღის ვადაში. ეს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

3. არბიტრის მიერ უარის თქმა თავისი მოვალეობის შესრულებაზე ან მხარის თანხმობა არბიტრის უფლებამოსილების შეწყვეტაზე არ გულისხმობს ამ მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლების არსებობას ან აცილების ამ კანონით გათვალისწინებული საფუძვლების არსებობას ან მათ აღიარებას.

    მუხლი 15. ახალი არბიტრის დანიშვნა

არბიტრის უფლებამოსილების შეწყვეტის შემთხვევაში ახალი არბიტრი დაინიშნება იმ წესების დაცვით, რომლებიც გამოყენებულ იქნა წინა არბიტრის დანიშვნისას.

 

თავი IV. არბიტრაჟის უფლებამოსილება

    მუხლი 16. არბიტრაჟის კომპეტენცია

1. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მიიღოს დადგენილება საკუთარი კომპეტენციის შესახებ, საარბიტრაჟო შეთანხმების არსებობის თუ ნამდვილობის დადგენის ჩათვლით. ამ მიზნით საარბიტრაჟო დათქმა, რომელიც ხელშეკრულების ნაწილია, განიხილება საარბიტრაჟო შეთანხმებად, რომელიც არ არის დამოკიდებული ხელშეკრულების სხვა პირობებზე. ხელშეკრულების ბათილად ცნობა არ გამოიწვევს საარბიტრაჟო დათქმის ბათილობას.

2. განცხადება იმის შესახებ, რომ არბიტრაჟს არ აქვს კომპეტენცია, შეიძლება გაკეთდეს საარბიტრაჟო შესაგებლის წარდგენამდე. მხარის მიერ არბიტრის დანიშვნა ან არბიტრის დანიშვნაში მონაწილეობა არ ართმევს ამ მხარეს უფლებას, გააკეთოს ასეთი განცხადება.

3. განცხადება არბიტრაჟის მიერ საკუთარი კომპეტენციის გადაჭარბების შესახებ უნდა გაკეთდეს მხარის მიერ შესაბამისი გარემოების შეტყობიდან 7 დღის ვადაში.

4. განცხადება არბიტრაჟის კომპეტენციის შესახებ შეიძლება გაკეთდეს ამ მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგაც, თუ აღნიშნული ვადის გასვლას არბიტრაჟი საპატიოდ მიიჩნევს.

5. არბიტრაჟი უფლებამოსილია ამ მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებით გათვალისწინებულ განცხადებასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება მიიღოს საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე ან საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებასთან ერთად. თუ არბიტრაჟი საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე დაადგენს, რომ მას აქვს შესაბამისი კომპეტენცია, ნებისმიერ მხარეს აქვს უფლება, არბიტრაჟის ამგვარი გადაწყვეტილების შესახებ შეტყობინების მიღებიდან 30 დღის განმავლობაში გაასაჩივროს ეს გადაწყვეტილება სასამართლოში. არბიტრაჟის კომპეტენციის შესახებ სასამართლოს გამოაქვს დასაბუთებული განჩინება განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 14 დღის ვადაში. ეს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება. სასამართლოს მიერ აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტამდე საარბიტრაჟო განხილვა შეიძლება დაიწყოს, გაგრძელდეს და გამოტანილ იქნეს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება.

6. მხარეთა შეთანხმების შემთხვევაში არბიტრაჟი საკუთარი კომპეტენციის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს მხარეთა შეთანხმების შესაბამისად, საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე ან საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებასთან ერთად.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 17. არბიტრაჟის მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენება

1. საარბიტრაჟო განხილვის დაწყებამდე ან განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე, მხარეს შეუძლია შუამდგომლობით მიმართოს არბიტრაჟს საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენების შესახებ, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საარბიტრაჟო შეთანხმებას.

2. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მხარის მიმართვის საფუძველზე, წერილობითი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით, გონივრულ ვადაში დაავალოს მხარეს:

ა) საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანამდე პირვანდელი მდგომარეობის შენარჩუნება ან აღდგენა;

ბ) ისეთი ზომების მიღება, რომლებიც უკავშირდება მეორე მხარისთვის ან საარბიტრაჟო წარმოებისთვის ზიანის მიყენების თავიდან აცილებას;

გ) ღონისძიებების განხორციელება იმ აქტივების შესანარჩუნებლად, რომლებითაც აღსრულდება შემდგომი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება;

დ) იმ მტკიცებულებების შენახვა და შენარჩუნება, რომლებიც შესაძლოა უკავშირდებოდეს საარბიტრაჟო დავას და მის გადაწყვეტას.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 18. არბიტრაჟის მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენების პირობები

1. მხარემ, რომელიც შუამდგომლობით მიმართავს არბიტრაჟს საარბიტრაჟო სარჩელის ამ კანონის მე-17 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“–„გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენების შესახებ, უნდა დაასაბუთოს შემდეგი გარემოებების არსებობა:

ა) საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოუყენებლობამ შეიძლება გამოიწვიოს ისეთი ზიანი, რომლის თავიდან აცილება შეუძლებელი იქნება მეორე მხარისთვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებით;

ბ) საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოუყენებლობით გამოწვეული ზიანი მნიშვნელოვნად აღემატება იმ ზიანს, რომელიც შესაძლოა მიადგეს იმ მხარეს, რომლის წინააღმდეგაც მიმართულია საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები, ამ ღონისძიებების გამოყენების შემთხვევაში;

გ) არსებობს საფუძვლიანი ვარაუდი იმის შესახებ, რომ მისი სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდება. აღნიშნული ვარაუდი გავლენას არ ახდენს არბიტრაჟის მიერ შემდგომი გადაწყვეტილების გამოტანაზე.

2. ამ კანონის მე-17 მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უზრუნველყოფის ღონისძიების მიმართ ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ა“–„გ“ ქვეპუნქტების მოთხოვნები გამოიყენება მხოლოდ იმ ფარგლებში, რომლებშიც არბიტრაჟი ამას მიზანშეწონილად მიიჩნევს.

3. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მხარეს, რომელიც შუამდგომლობს საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენებაზე, აღნიშნულ უზრუნველყოფის ღონისძიებებთან დაკავშირებული შესაბამისი უზრუნველყოფის გარანტიის წარმოდგენა.

4. მხარეს, რომელიც შუამდგომლობს საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენებაზე, ეკისრება პასუხისმგებლობა ნებისმიერი ხარჯისა და ზიანისათვის, რომლებიც გამოწვეულია ამ მხარის მიერ მოთხოვნილი საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენებით, თუ არბიტრაჟი დაადგენს, რომ აღნიშნულ გარემოებებში საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის მოცემული ღონისძიებები არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მხარეს ხარჯებისა და ზიანის ანაზღაურება საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე დააკისროს.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 19. არბიტრაჟის მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების შეცვლა, შეჩერება და გაუქმება

არბიტრაჟი უფლებამოსილია, თუ ამას საჭიროდ მიიჩნევს, შეცვალოს, შეაჩეროს ან გააუქმოს მის მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით ან განსაკუთრებულ შემთხვევებში, მხარეთათვის წინასწარ შეტყობინების შემდეგ, თავისი ინიციატივით.

    მუხლი 20. ინფორმაციის განცხადების ვალდებულება

არბიტრაჟი უფლებამოსილია მხარეებს მოსთხოვოს იმ ინფორმაციის დაუყოვნებლივ განცხადება, რომელიც უკავშირდება იმ გარემოებათა არსებით ცვლილებებს, რომელთა საფუძველზედაც მოხდა საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების მოთხოვნა ან გამოყენება.

    მუხლი 21. არბიტრაჟის მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობა და აღსრულება

1. არბიტრაჟის მიერ გამოყენებულ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებებს აქვს სავალდებულო ძალა და ისინი უნდა აღსრულდეს სასამართლოსთვის მიმართვის გზით, მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ქვეყანაში იქნა გამოტანილი საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის აღნიშნული ღონისძიებების გამოყენების შესახებ გადაწყვეტილება, ამ მუხლისა და ამ კანონის 22-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით. თუ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების აღსრულება, საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, სასამართლოსთვის მიმართვას არ საჭიროებს, არბიტრაჟი უფლებამოსილია დაადგინოს მათი აღსრულების განსხვავებული წესი.

2. მხარე, რომელიც მიმართავს სასამართლოს შუამდგომლობით არბიტრაჟის მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობისა და აღსრულების შესახებ, ან რომლის შუამდგომლობაც დააკმაყოფილა სასამართლომ, ვალდებულია დაუყოვნებლივ აცნობოს სასამართლოს ნებისმიერი ინფორმაცია, რომელიც უკავშირდება არბიტრაჟის მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების შეჩერებას, შეცვლას ან გაუქმებას.

3. სასამართლო უფლებამოსილია მოსთხოვოს მხარეს, რომელიც შუამდგომლობს არბიტრაჟის მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე, ამ კანონის მე-18 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული უზრუნველყოფის გარანტიის წარმოდგენა.

4. სასამართლოში ამ კანონის მე-17 მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებული საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება მისი ცნობისა და აღსრულებისათვის წარდგენილ უნდა იქნეს ამ კანონის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებული წესით.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 22. სასამართლოს მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე უარის თქმის საფუძვლები

1. მხარეს შეიძლება უარი ეთქვას საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ:

ა) მხარე, რომლის წინააღმდეგაც მიმართულია აღნიშნული უზრუნველყოფის ღონისძიებები, მიმართავს სასამართლოს და დაამტკიცებს, რომ:

ა.ა) საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე უარი ეფუძნება ამ კანონის 45-ე მუხლის პირველ პუნქტში მოცემულ გარემოებებს;

ა.ბ) არბიტრაჟის გადაწყვეტილება უზრუნველყოფის ღონისძიებებთან დაკავშირებული შესაბამისი უზრუნველყოფის გარანტიის წარმოდგენის თაობაზე არ იქნა შესრულებული;

ა.გ) საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები შეაჩერა ან გააუქმა არბიტრაჟმა, ან იმ ქვეყნის სასამართლომ, სადაც ტარდება საარბიტრაჟო განხილვა, ან იმ ქვეყნის სასამართლომ, რომლის სამართლის შესაბამისადაც იქნა გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიებები;

ბ) სასამართლო მიიჩნევს, რომ:

ბ.ა) სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების აღსრულება სცილდება სასამართლოს უფლებამოსილებას, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც სასამართლო გამოიტანს გადაწყვეტილებას უზრუნველყოფის ღონისძიების არსებითად შეცვლის გარეშე მისი ფორმის იმ ფარგლებში შეცვლის შესახებ, რომლებიც აუცილებელია აღნიშნული უზრუნველყოფის ღონისძიების კანონმდებლობით დადგენილი წესით აღსრულებისათვის;

ბ.ბ) ამ კანონის 45-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ.ა“ და „ბ.ბ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული პირობები გამოიყენება საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებასთან დაკავშირებით.

2. ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული ნებისმიერი საფუძვლით სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება ვრცელდება მხოლოდ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე.

3. სასამართლო, რომელსაც გამოაქვს გადაწყვეტილება საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების ცნობასა და აღსრულებაზე, გადაწყვეტილების გამოტანისას არსებითად არ იხილავს საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებებს.

    მუხლი 23. სასამართლოს მიერ გამოყენებული საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები

1. მხარეს შეუძლია საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების გამოყენების მოთხოვნით მიმართოს სასამართლოს.

2. საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფის საკითხებში, მიუხედავად საარბიტრაჟო განხილვის ადგილისა, სასამართლოს აქვს იგივე უფლებამოსილებანი, რაც სამართალწარმოებაში სარჩელის უზრუნველყოფის საკითხებთან დაკავშირებით.

3. სასამართლოს მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის უზრუნველყოფასთან დაკავშირებით გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXIII თავით დადგენილი წესები, გარდა 198-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ვ“ და „ი“ ქვეპუნქტებისა, საერთაშორისო საარბიტრაჟო წარმოების თავისებურებათა გათვალისწინებით.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
 

თავი V. საარბიტრაჟო განხილვა

    მუხლი 24. საარბიტრაჟო განხილვის წესის განსაზღვრა

1. საარბიტრაჟო განხილვის წესს განსაზღვრავენ მხარეები ამ კანონის მოთხოვნათა დაცვით.

2. თუ მხარეთა შორის არ არსებობს შეთანხმება საარბიტრაჟო განხილვის წესის შესახებ, მაშინ დავა განიხილება არბიტრაჟის მიერ დადგენილი წესით, ამ კანონის მოთხოვნათა დაცვით.

    მუხლი 25. საარბიტრაჟო განხილვის ადგილი

1. საარბიტრაჟო განხილვის ადგილი განისაზღვრება მხარეთა შეთანხმებით. მხარეთა შეთანხმების არარსებობისას საარბიტრაჟო განხილვის ადგილს განსაზღვრავს არბიტრაჟი საქმის გარემოებებისა და იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად მოსახერხებელია ეს ადგილი მხარეებისათვის.

2. არბიტრაჟს შეუძლია ნებისმიერ ადგილას მოიწვიოს სხდომა არბიტრთა შორის კონსულტაციების ჩასატარებლად, მოწმეების, ექსპერტების ან მხარეების მოსასმენად, მტკიცებულებათა შესამოწმებლად, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

    მუხლი 26. საარბიტრაჟო დავის განხილვის დაწყება

საარბიტრაჟო დავის განხილვა იწყება არბიტრაჟში ამ დავის გადაცემის შესახებ შეტყობინების საარბიტრაჟო მოპასუხის მიერ მიღების დღეს, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

    მუხლი 27. შეტყობინება

თუ ამ კანონით ან მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, წერილობითი შეტყობინება მხარეებს ჩაჰბარდებათ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით სასამართლო შეტყობინებისა და დაბარებისთვის დადგენილი წესებით.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 28. წარმომადგენლობა საარბიტრაჟო განხილვაში

მხარეს უფლება აქვს, საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე წარმოდგენილი იყოს ადვოკატის ან სხვა წარმომადგენლის მეშვეობით.

    მუხლი 29. საარბიტრაჟო წარმოების ენა

1. მხარეებს შეუძლიათ განსაზღვრონ საარბიტრაჟო წარმოების ენა (ენები). მხარეთა შეთანხმების არარსებობისას საარბიტრაჟო წარმოების ენას (ენებს) ადგენს არბიტრაჟი ყველა შესაბამისი გარემოების, მათ შორის, ხელშეკრულების ენის ჯეროვანი გათვალისწინებით. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, მხარეთა შეთანხმება ან არბიტრაჟის გადაწყვეტილება ეხება აგრეთვე მხარეთა ნებისმიერ წერილობით განცხადებას, ზეპირ მოსმენას, საბოლოო საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებას, დადგენილებას და საარბიტრაჟო წარმოებაში გამოყენებულ ნებისმიერ სხვა საბუთს.

2. არბიტრაჟმა შეიძლება დაადგინოს, რომ ყოველგვარ დოკუმენტურ მტკიცებულებას თან უნდა ახლდეს თარგმანი საარბიტრაჟო წარმოების ენაზე (ენებზე).

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 30. საარბიტრაჟო სარჩელი, საარბიტრაჟო შესაგებელი

1. მხარეთა მიერ შეთანხმებულ ან არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრულ ვადაში საარბიტრაჟო მოსარჩელემ წერილობითი ფორმით უნდა წარმოადგინოს საარბიტრაჟო სარჩელი, რომელშიც მიუთითებს მხარეთა სახელებსა (სახელწოდებებსა) და მისამართებს (ადგილსამყოფლებს), მოთხოვნას, იმ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც ადასტურებს აღნიშნულ მოთხოვნას, და საარბიტრაჟო სარჩელზე თანდართული საბუთების ნუსხა.

2. საარბიტრაჟო მოპასუხე წარმოადგენს შესაგებელს საარბიტრაჟო სარჩელში მითითებულ ფაქტებსა და გარემოებებზე.

3. ამ მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების დებულებები გამოიყენება მაშინ, როდესაც მხარეთა შეთანხმებით სხვა მოთხოვნები არ არის დადგენილი საარბიტრაჟო სარჩელისა და საარბიტრაჟო შესაგებლის მიმართ, ან როდესაც ასეთი შეთანხმება არ არსებობს.

4. საარბიტრაჟო მოსარჩელის მიერ საარბიტრაჟო სარჩელის ამ მუხლით დადგენილი წესით განსაზღვრული ფორმის დაუცველად წარდგენის შემთხვევაში საარბიტრაჟო განხილვა არ დაიწყება.

5. თუ საარბიტრაჟო მოპასუხე არ წარმოადგენს შესაგებელს საარბიტრაჟო სარჩელზე ამ მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, არბიტრაჟი განაგრძობს საქმის განხილვას. შესაგებლის წარმოუდგენლობა არ შეიძლება ჩაითვალოს საარბიტრაჟო სარჩელის ცნობად.

6. მხარეებს შეუძლიათ საარბიტრაჟო სარჩელთან ან შესაგებელთან ერთად წარმოადგინონ ნებისმიერი საბუთი, რომელიც უკავშირდება საქმეს, ან მიუთითონ იმ საბუთებსა და სხვა მტკიცებულებებზე, რომლებსაც ისინი შემდგომ წარმოადგენენ.

7. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, საარბიტრაჟო სარჩელი უნდა გაეგზავნოს მეორე მხარესა და არბიტრაჟის თავმჯდომარეს, ხოლო თუ არბიტრაჟის თავმჯდომარე ჯერ არ არის არჩეული – ყველა არბიტრს.

8. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, საარბიტრაჟო განხილვის დროს მხარეს შეუძლია შეცვალოს საარბიტრაჟო სარჩელის მოთხოვნები ან შესაგებელი ან წარმოადგინოს დამატებითი მოთხოვნები, თუ ეს არბიტრაჟმა არ მიიჩნია განხილვის გაჭიანურებად.

    მუხლი 31. უარი შეპასუხებაზე

თუ ამ კანონის რომელიმე მოთხოვნა, რომლისგანაც მხარეებს შეუძლიათ გადაუხვიონ, ან/და საარბიტრაჟო შეთანხმების რომელიმე მოთხოვნა არ იქნა დაცული და მხარე აგრძელებს საარბიტრაჟო წარმოებაში მონაწილეობას ისე, რომ ამგვარი დარღვევის წინააღმდეგ დაუყოვნებლივ ან/და, თუ ამ კანონით, მხარეთა შეთანხმებით ან არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრულია რაიმე ვადა, ამ ვადის განმავლობაში წერილობით არ წარადგენს თავის შესაგებელს, მაშინ ჩაითვლება, რომ მან უარი თქვა შეპასუხების უფლებაზე.

    მუხლი 32. საარბიტრაჟო განხილვის ფორმა

1. თუ მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული არ არის საარბიტრაჟო განხილვის ფორმა, არბიტრაჟი უფლებამოსილია ჩაატაროს საქმეზე წარმოდგენილ მტკიცებულებათა ზეპირი განხილვა ან საქმის განხილვა მხოლოდ საბუთებისა და სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე. ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით არბიტრაჟი ვალდებულია ჩაატაროს ზეპირი განხილვა საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც მხარეებმა უარი განაცხადეს ზეპირ მოსმენაზე.

2. მხარეებს წინასწარ, გონივრულ ვადაში უნდა ჩაჰბარდეთ უწყება არბიტრაჟის ყოველი სხდომისა და მოსმენის ჩატარების შესახებ.

3. ყველა განცხადება, საბუთი თუ სხვა ინფორმაცია, რომელსაც წარუდგენს არბიტრაჟს ერთ-ერთი მხარე, დაუყოვნებლივ უნდა გაეგზავნოს მეორე მხარეს. მხარეებს უნდა წარედგინოთ ექსპერტის ყველა დასკვნა ან სხვა მტკიცებულებები, რომლებიც არბიტრაჟმა შეიძლება საფუძვლად დაუდოს თავის გადაწყვეტილებას.

4. თუ კანონით ან მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა საარბიტრაჟო განხილვა უნდა იყოს დახურული. წარმოდგენილი საბუთი, მტკიცებულება, წერილობითი თუ ზეპირი განცხადება არ უნდა იქნეს საჯაროდ გამოქვეყნებული ან გადაცემული და გამოყენებული სხვა სასამართლო ან ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

5. ამ მუხლის მე-4 პუნქტის გათვალისწინებით, არბიტრი და საარბიტრაჟო წარმოების მონაწილე ნებისმიერი პირი ვალდებული არიან, დაიცვან საარბიტრაჟო განხილვის დროს მიღებული ინფორმაციის კონფიდენციალობა.

    მუხლი 33. მხარეთა გამოუცხადებლობა

თუ ერთ-ერთი მხარე არასაპატიო მიზეზით არ ცხადდება საქმის განხილვაზე ან არ წარმოადგენს თავის პოზიციასა და მტკიცებულებებს, არბიტრაჟს შეუძლია განაგრძოს საქმის განხილვა და გამოიტანოს გადაწყვეტილება მის ხელთ არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

    მუხლი 34. ექსპერტის დანიშვნა და აცილება

1. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, არბიტრაჟს უფლება აქვს:

ა) დანიშნოს ერთი ან რამდენიმე ექსპერტი არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრულ კონკრეტულ საკითხებზე დასკვნების წარმოდგენის მიზნით;

ბ) მოსთხოვოს მხარეებს, წარუდგინონ ექსპერტს საქმესთან დაკავშირებით მათ ხელთ არსებული ინფორმაცია, გადასცენ ექსპერტს დათვალიერებისათვის ან მისცენ შესაძლებლობა, დაათვალიეროს საქმესთან დაკავშირებული ნებისმიერი საბუთი ან სხვა ნივთი.

2. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ექსპერტის მიერ ზეპირი ან წერილობითი დასკვნის წარმოდგენის შემდეგ არბიტრაჟი მხარის შუამდგომლობით ან თავისი ინიციატივით სადავო საკითხებზე ჩვენებების მიცემის მიზნით მოიწვევს ექსპერტს საქმის ზეპირ განხილვაში მონაწილეობის მისაღებად. მხარეებს უფლება აქვთ, დაუსვან შეკითხვები ექსპერტს და მოიწვიონ სხვა ექსპერტები სადავო საკითხებზე ჩვენებების მისაცემად.

3. ექსპერტის აცილება და თვითაცილება განხორციელდება არბიტრის აცილებისათვის ამ კანონით განსაზღვრული საფუძვლებითა და წესით.

    მუხლი 35. მტკიცებულება, სასამართლოს დახმარება მტკიცებულებათა მოპოვებაში

1. არბიტრაჟის უფლებამოსილებას განეკუთვნება ნებისმიერი მტკიცებულების დასაშვებობის შემოწმება და მტკიცებულებათა შეფასება.

2. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, არბიტრაჟი უფლებამოსილია:

ა) საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე მოსთხოვოს მხარეს, წარუდგინოს მეორე მხარეს საქმესთან დაკავშირებული ნებისმიერი საბუთი ან ნივთმტკიცება;

ბ) გამოიძახოს ნებისმიერი მხარის მოწმე ან, საჭიროების შემთხვევაში, მოითხოვოს მისი დაკითხვა საარბიტრაჟო განხილვის დაწყებამდე და გამოიყენოს მოწმის ჩვენება განხილვის დროს;

გ) საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე მოსთხოვოს მხარეს, წარმოადგინოს საქმესთან დაკავშირებული ნებისმიერი საბუთი ან ნივთმტკიცება.

3. არბიტრაჟს ან მხარეს არბიტრაჟის თანხმობით შეუძლია მოსთხოვოს სასამართლოს დახმარება მტკიცებულებათა მოპოვებაში საარბიტრაჟო განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე. აღნიშნული მტკიცებულებანი უნდა წარედგინოს მხარეს (მხარეებს) ან არბიტრაჟს განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მიმართოს სასამართლოს მოწმის დასწრების უზრუნველსაყოფად. სასამართლოს მიერ გამოძახებული მოწმის უფლება-მოვალეობები განისაზღვრება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით.

 

თავი VI. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანა და საქმის განხილვის შეწყვეტა

    მუხლი 36. სამართლის ნორმათა გამოყენება საარბიტრაჟო განხილვისას

1. არბიტრაჟი დავას გადაწყვეტს მხარეთა მიერ არჩეული სამართლის იმ ნორმების შესაბამისად, რომლებიც დავის არსებით ნაწილზე ვრცელდება.

2. მხარეთა შეთანხმების არარსებობის შემთხვევაში საარბიტრაჟო განხილვისას გამოიყენება არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრული სამართლის ნორმები.

3. ნებისმიერი მითითება რომელიმე ქვეყნის კანონმდებლობაზე ან სამართლებრივ სისტემაზე გულისხმობს ამ ქვეყნის მატერიალურ სამართალს და არა მის საპროცესო და კოლიზიურ ნორმებს.

4. არბიტრაჟი გადაწყვეტილების გამოტანისას ითვალისწინებს ხელშეკრულების პირობებს და იმ სავაჭრო ჩვეულებებსა და ტრადიციებს, რომლებიც ასეთი ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენება.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 37. გადაწყვეტილების გამოტანა საქმის რამდენიმე არბიტრისაგან შემდგარი არბიტრაჟის მიერ განხილვისას

1. რამდენიმე არბიტრისაგან შემდგარ არბიტრაჟს გადაწყვეტილება გამოაქვს არბიტრთა ხმების უბრალო უმრავლესობით, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

2. არბიტრს უფლება არა აქვს თავი შეიკავოს ხმის მიცემისაგან.

3. გადაწყვეტილების გამოტანასთან დაკავშირებული პროცედურული საკითხები შეიძლება გადაწყვიტოს არბიტრაჟის თავმჯდომარემ, თუ მას შესაბამისი უფლებამოსილება მინიჭებული ექნება მხარეების ან ყველა არბიტრის მიერ.

    მუხლი 38. მხარეთა მორიგება

1. თუ საარბიტრაჟო განხილვისას მხარეები მორიგდნენ, არბიტრაჟი წყვეტს განხილვას. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მხარეთა თხოვნის საფუძველზე, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით დაამტკიცოს მხარეთა მორიგება შეთანხმებული პირობებით.

2. არბიტრაჟი ვალდებულია გამოიტანოს გადაწყვეტილება საარბიტრაჟო განხილვის შეწყვეტის შესახებ მხარეთა მიერ მორიგების თაობაზე განცხადების წარმოებაში მიღებიდან 30 დღის ვადაში.

3. მორიგების შესახებ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება გამოტანილ უნდა იქნეს ამ კანონის 39-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით. ასეთ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებას აქვს ისეთივე იურიდიული ძალა, როგორიც დავის არსებითად განხილვის შედეგად გამოტანილ ნებისმიერ სხვა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებას.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 39. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება

1. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება გამოტანილ უნდა იქნეს საარბიტრაჟო განხილვის დაწყებიდან 180 დღის ვადაში, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. აუცილებლობის შემთხვევაში აღნიშნული ვადა შეიძლება გააგრძელოს არბიტრმა არა უმეტეს 180 დღით.

2. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების შესრულება სავალდებულოა საარბიტრაჟო შეთანხმების მხარეთათვის. იგი წერილობით უნდა იქნეს გამოტანილი. მას ხელი უნდა მოაწეროს (მოაწერონ) არბიტრმა (არბიტრებმა). საქმის რამდენიმე არბიტრისაგან შემდგარი არბიტრაჟის მიერ განხილვისას საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებას ხელი უნდა მოაწეროს არბიტრების უმრავლესობამ. თუ არბიტრი უარს აცხადებს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ხელმოწერაზე ან/და განსხვავებული აზრი აქვს, უნდა გაკეთდეს შესაბამისი ჩანაწერი. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებაში უნდა აღინიშნოს გადაწყვეტილების გამომტანი არბიტრები, საარბიტრაჟო განხილვის მხარეები, გადაწყვეტილების გამოტანის თარიღი და ადგილი.

3. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება უნდა შეიცავდეს სამოტივაციო ნაწილს, რომელშიც მითითებული უნდა იყოს ის მოტივები, რომელთა საფუძველზედაც არბიტრაჟმა გამოიტანა გადაწყვეტილება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც მხარეები სამოტივაციო ნაწილის არარსებობაზე შეთანხმდნენ ან როდესაც საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ამ კანონის 38-ე მუხლის შესაბამისად არის გამოტანილი.

4. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ხელმოწერილი ასლები უნდა გადაეცეთ მხარეებს.

5. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ძალაში შედის მისი გამოტანის მომენტიდან, თუ მხარეთა მიერ ან კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 40. საარბიტრაჟო განხილვის შეწყვეტა

1. საარბიტრაჟო განხილვა წყდება საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ხელმოწერისა და მხარეთათვის გადაცემის შემდეგ ან ამ მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, არბიტრაჟის დადგენილების საფუძველზე.

2. არბიტრაჟი უფლებამოსილია მიიღოს დადგენილება საარბიტრაჟო განხილვის შეწყვეტის შესახებ შემდეგ შემთხვევებში:

ა) თუ საარბიტრაჟო მოსარჩელე უარს აცხადებს საარბიტრაჟო სარჩელზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც საარბიტრაჟო მოპასუხე წინააღმდეგია საარბიტრაჟო განხილვის შეწყვეტისა და არბიტრაჟი მიიჩნევს, რომ საარბიტრაჟო მოპასუხეს აქვს საარბიტრაჟო დავის გადაწყვეტის კანონიერი ინტერესი;

ბ) თუ მხარეები შეთანხმდნენ საარბიტრაჟო განხილვის შეწყვეტაზე;

გ) თუ არბიტრაჟი დაადგენს, რომ საარბიტრაჟო განხილვის გაგრძელება რაიმე სხვა მიზეზით არ არის აუცილებელი ან შეუძლებელია.

    მუხლი 41. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების შესწორება და განმარტება, დამატებითი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება

1. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, თითოეულ მხარეს მეორე მხარისათვის შეტყობინების შემდეგ უფლება აქვს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანიდან 30 დღის ვადაში:

ა) მოსთხოვოს არბიტრაჟს, გაასწოროს შეცდომა, რომელიც დაშვებულ იქნა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებაში მოცემულ გაანგარიშებებში, აგრეთვე მისი წერითი, ბეჭდური ან სხვა ამგვარი შეცდომები;

ბ) მხარეთა შეთანხმების არსებობისას მოსთხოვოს არბიტრაჟს, მისცეს განმარტება საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების რომელიმე კონკრეტულ საკითხთან ან ამ გადაწყვეტილების რომელიმე ნაწილთან დაკავშირებით.

2. არბიტრაჟმა, თუ იგი მოთხოვნას დასაბუთებულად მიიჩნევს, მისი მიღებიდან 30 დღის ვადაში უნდა შეიტანოს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებაში შესაბამისი შესწორება ან უნდა მისცეს შესაბამისი განმარტება. ასეთი განმარტება საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ნაწილია.

3. არბიტრაჟი უფლებამოსილია, გადაწყვეტილების გამოტანიდან 30 დღის ვადაში თავისი ინიციატივით გაასწოროს ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტში მითითებული შეცდომა.

4. თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, თითოეულ მხარეს მეორე მხარისათვის შეტყობინების შემდეგ უფლება აქვს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გამოტანიდან 30 დღის ვადაში მოსთხოვოს არბიტრაჟს, გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება იმ მოთხოვნებთან დაკავშირებით, რომლებიც განცხადებული იყო საარბიტრაჟო განხილვის მიმდინარეობისას, მაგრამ არ იქნა ასახული გადაწყვეტილებაში. არბიტრაჟმა, თუ იგი ამ მოთხოვნას დასაბუთებულად მიიჩნევს, მისი მიღებიდან 60 დღის ვადაში უნდა გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება.

5. არბიტრაჟს, აუცილებლობის შემთხვევაში, შეუძლია არა უმეტეს 30 დღით გააგრძელოს ვადა, რომლის განმავლობაშიც მან უნდა გაასწოროს შეცდომა, უნდა მისცეს განმარტება ან უნდა გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება ამ მუხლის შესაბამისად. თუ მხარეთა ან არბიტრაჟის მიერ სხვა რამ არ არის დადგენილი, უკვე გამოტანილი გადაწყვეტილება ძალაში რჩება შესწორების შეტანის, განმარტების მიცემის ან დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის განმავლობაში.

 

თავი VII. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმება

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

    მუხლი 42. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმება

1. ამ კანონის ფარგლებში საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების საწინააღმდეგო ერთადერთი საპროცესო საშუალებაა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმება, რაც უნდა განხორციელდეს ამ მუხლის მე-2–მე-5 პუნქტების შესაბამისად.

2. სასამართლო უფლებამოსილია გააუქმოს საქართველოში გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ:

ა) მხარე, რომლის წინააღმდეგაც გამოტანილია საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, სასამართლოს საჩივრით მიმართავს და დაამტკიცებს, რომ:

ა.ა) საარბიტრაჟო შეთანხმების გაფორმების დროს მხარე იყო არაუფლებამოსილი ან მხარდაჭერის მიმღები, რომელსაც საარბიტრაჟო შეთანხმებაში მითითებულ საკითხებთან დაკავშირებით მხარდამჭერი ჰყავდა დანიშნული, მაგრამ შესაბამისი მხარდაჭერა არ მიუღია, ან იმ სამართლებრივი ნორმების მიხედვით, რომლებზედაც მხარეებმა საარბიტრაჟო შეთანხმებაში მიუთითეს, ხოლო ასეთი მითითების არარსებობისას – საქართველოს კანონმდებლობის თანახმად, საარბიტრაჟო შეთანხმება ბათილია ან ძალადაკარგულია;

ა.ბ) მხარე, რომელიც ითხოვს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმებას, არ იყო ჯეროვნად ინფორმირებული არბიტრის დანიშვნის ან საარბიტრაჟო განხილვის შესახებ ან სხვაგვარად არ მიეცა შესაძლებლობა, წარმოედგინა საკუთარი პოზიცია ან დაეცვა თავისი ინტერესები;

ა.გ) საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება გამოტანილია იმ დავის შესახებ, რომელიც მხარეებმა არბიტრაჟში არ წარადგინეს, ან საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება შეიცავს გადაწყვეტილებას ისეთ საკითხზე, რომელიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებს სცილდება. თუ გადაწყვეტილება იმ საკითხებზე, რომლებიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებში ექცევა, შეიძლება გამოცალკევებულ იქნეს იმ საკითხებისგან, რომლებიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებს სცილდება, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება შეიძლება გაუქმდეს მხოლოდ იმ ნაწილში, რომელიც შეიცავს გადაწყვეტილებას ისეთ საკითხზე, რომელიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებს სცილდება;

ა.დ) არბიტრაჟის შემადგენლობა ან საარბიტრაჟო წარმოება არ შეესაბამებოდა მხარეთა შეთანხმებას, ხოლო ასეთი შეთანხმების არარსებობისას – ამ კანონის მოთხოვნებს;

 ბ) სასამართლო დაადგენს, რომ:

 ბ.ა) საქართველოს კანონმდებლობის თანახმად, დავა არ შეიძლება იყოს საარბიტრაჟო განხილვის საგანი;

 ბ.ბ) საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საქართველოში არსებულ საჯარო წესრიგს.

 3. მხარემ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ საჩივარი სასამართლოში შეიძლება წარადგინოს ამ გადაწყვეტილების მისთვის ჩაბარებიდან 90 დღის განმავლობაში. მხარეთა მიერ ამ კანონის 41-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის წარდგენის შემთხვევაში საჩივრის წარდგენის ვადა აითვლება აღნიშნულ მოთხოვნასთან დაკავშირებით არბიტრაჟის მიერ გამოტანილი შესაბამისი გადაწყვეტილების მხარეთათვის ჩაბარების მომენტიდან.

4. სასამართლოსთვის საჩივრით მიმართვის შემთხვევაში საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულება არ შეჩერდება, გარდა ამ კანონის 45-ე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა.

5. თუ სასამართლოს მიერ გამოტანილია გადაწყვეტილება საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე, დაუშვებელია საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმება იმ საფუძვლით, რომლითაც მხარემ მოითხოვა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე უარის თქმა და რომელიც სასამართლომ არსებითი განხილვის შედეგად უარყო. ამ შემთხვევაში საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ საჩივარი არ დაიშვება, ხოლო თუ საჩივარი მიღებულია, მასზე საქმის წარმოება შეწყდება.

საქართველოს 2011 წლის 11 ნოემბრის კანონი №5265 - ვებგვერდი, 24.11.2011წ.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
საქართველოს  2015  წლის  20  მარტის   კანონი  №3360 –  ვებგვერდი , 31.03.2015წ.

    მუხლი 43. სასამართლოს მიერ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების განხილვის შეჩერება

სასამართლოს, რომელსაც მიმართეს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ საჩივრით, უფლება აქვს, მხარის შუამდგომლობის საფუძველზე შეაჩეროს გადაწყვეტილების გაუქმების განხილვა საჩივრის წარმოებაში მიღებიდან არაუმეტეს 30 დღის ვადით, რათა არბიტრაჟს მიეცეს შესაძლებლობა, განაახლოს განხილვა ან განახორციელოს ნებისმიერი ისეთი ქმედება, რომელიც, არბიტრაჟის შეხედულებით, აუცილებელია გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლის აღმოსაფხვრელად. აღნიშნული საფუძვლით საქმის განხილვის შეჩერების შესახებ სასამართლო უწყებით ატყობინებს არბიტრაჟს საქმის განხილვის შეჩერებიდან 3 დღის ვადაში.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
 

თავი VIII. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა და აღსრულება

    მუხლი 44. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა და აღსრულება

1. იმ ქვეყნის მიუხედავად, სადაც გამოტანილ იქნა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, იგი შესასრულებლად სავალდებულოა და სასამართლოში წერილობითი შუამდგომლობის წარდგენის შემთხვევაში უნდა აღსრულდეს ამ მუხლისა და ამ კანონის 45-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით. საქართველოში გამოტანილ გადაწყვეტილებებთან დაკავშირებით ამ მუხლისა და ამ კანონის 45-ე მუხლის მიზნებისათვის უფლებამოსილ სასამართლოდ ითვლება სააპელაციო სასამართლოები, ხოლო საქართველოს ფარგლებს გარეთ გამოტანილ გადაწყვეტილებებთან დაკავშირებით – საქართველოს უზენაესი სასამართლო.

2. მხარემ, რომელიც შუამდგომლობს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე, უნდა წარმოადგინოს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების სათანადოდ დამოწმებული დედანი (საქართველოს ფარგლებს გარეთ გამოტანილი გადაწყვეტილებებისთვის) ან მისი სათანადოდ დამოწმებული ასლი, აგრეთვე ამ კანონის მე-8 მუხლში მითითებული საარბიტრაჟო შეთანხმების დედანი ან მისი სათანადოდ დამოწმებული ასლი (ასეთის არსებობის შემთხვევაში). თუ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ან შეთანხმება არ არის შესრულებული ქართულ ენაზე, მხარემ უნდა წარმოადგინოს ასევე ქართულ ენაზე ამ საბუთების სათანადოდ დამოწმებული თარგმანი.

3. (ამოღებულია - 18.03.2015, №3218).

4. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულება ხორციელდება სასამართლოს განჩინების საფუძველზე, „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.

     მუხლი 45. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე უარის თქმა 

1. მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ქვეყანაში იქნა გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, მხარეს შეიძლება უარი ეთქვას ამ გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე, თუ:

ა) მხარე, რომლის წინააღმდეგაც გამოტანილია საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, სასამართლოს განცხადებით მიმართავს და დაამტკიცებს, რომ:

ა.ა) საარბიტრაჟო შეთანხმების გაფორმების დროს მხარე იყო არაუფლებამოსილი ან მხარდაჭერის მიმღები, რომელსაც საარბიტრაჟო შეთანხმებაში მითითებულ საკითხებთან დაკავშირებით მხარდამჭერი ჰყავდა დანიშნული, მაგრამ შესაბამისი მხარდაჭერა არ მიუღია, ან იმ სამართლებრივი ნორმების მიხედვით, რომლებზედაც მხარეებმა საარბიტრაჟო შეთანხმებაში მიუთითეს, ხოლო ასეთი მითითების არარსებობისას – იმ ქვეყნის კანონმდებლობის თანახმად, სადაც გამოტანილ იქნა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, საარბიტრაჟო შეთანხმება ბათილია ან ძალადაკარგულია;

ა.ბ) იგი არ იყო ჯეროვნად ინფორმირებული არბიტრის დანიშვნის ან საარბიტრაჟო განხილვის შესახებ ან სხვაგვარად არ მიეცა შესაძლებლობა, წარმოედგინა საკუთარი პოზიცია ან დაეცვა თავისი ინტერესები;

ა.გ) საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება გამოტანილია იმ დავის შესახებ, რომელიც მხარეებმა არბიტრაჟში არ წარადგინეს, ან საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება შეიცავს გადაწყვეტილებას ისეთ საკითხზე, რომელიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებს სცილდება. თუ გადაწყვეტილება იმ საკითხებზე, რომლებიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებში ექცევა, შეიძლება გამოცალკევებულ იქნეს იმ საკითხებისგან, რომლებიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებს სცილდება, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება შეიძლება ცნობილ და აღსრულებულ იქნეს ნაწილობრივ, მხოლოდ იმ ნაწილში, რომელიც არბიტრაჟში მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებში მოქცეულ საკითხებზე გადაწყვეტილებას შეიცავს;

ა.დ) არბიტრაჟის შემადგენლობა ან საარბიტრაჟო წარმოება არ შეესაბამებოდა მხარეთა შეთანხმებას, ხოლო ასეთი შეთანხმების არარსებობისას – იმ ქვეყნის კანონის მოთხოვნებს, სადაც ჩატარდა საარბიტრაჟო განხილვა;

ა.ე) საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება არ შესულა კანონიერ ძალაში ანდა იგი გააუქმა ან შეაჩერა იმ ქვეყნის სასამართლომ, სადაც ეს გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი, ან იმ ქვეყნის სასამართლომ, რომლის სამართლის შესაბამისადაც იქნა გადაწყვეტილება გამოტანილი;

ბ) სასამართლო დაადგენს, რომ:

ბ.ა) საქართველოს კანონმდებლობის თანახმად, დავა არ შეიძლება იყოს საარბიტრაჟო განხილვის საგანი;

ბ.ბ) საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა და აღსრულება ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს.

2. დაუშვებელია საქართველოში გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე უარის თქმის შესახებ განცხადებით სასამართლოსთვის მიმართვა იმავე საფუძვლით, რომლითაც მხარე ითხოვდა აღნიშნული საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმებას, ან იმ შემთხვევაში, თუ მხარემ არ გაასაჩივრა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება ამ კანონის 42-ე მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრულ ვადაში.

3. თუ ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ა.ე“ ქვეპუნქტში მითითებულ სასამართლოში წარდგენილია საჩივარი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ ან შეტანილია შუამდგომლობა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულების შეჩერების შესახებ, სასამართლოს, რომელსაც მიმართეს საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობისა და აღსრულების შესახებ შუამდგომლობით, უფლება აქვს, არაუმეტეს 30 დღით გადადოს გადაწყვეტილების გამოტანა და იმ მხარის მოთხოვნით, რომელიც ითხოვს ცნობას ან აღსრულებას, დაავალოს მეორე მხარეს, წარმოადგინოს შესაბამისი უზრუნველყოფა.

საქართველოს 2015 წლის 18  მარტის კანონი №3218 – ვებგვერდი, 26.03.2015წ.
საქართველოს  2015  წლის  20  მარტის   კანონი  №3360 –  ვებგვერდი , 31.03.2015წ.
 

თავი IX. გარდამავალი დებულებები

    მუხლი 46. ამ კანონის ამოქმედებამდე დაწყებული, ჯერ კიდევ დაუმთავრებელი საარბიტრაჟო დავების განხილვის წესი

1. ამ კანონის ამოქმედებამდე დაწყებული, ჯერ კიდევ დაუმთავრებელი საარბიტრაჟო დავები განიხილება „კერძო არბიტრაჟის შესახებ“ საქართველოს 1997 წლის 17 აპრილის კანონით განსაზღვრული წესით, თუ მხარეები არ შეთანხმდნენ აღნიშნული დავების „არბიტრაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრული წესით განხილვაზე.

2. ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ საარბიტრაჟო დავებზე გამოტანილ გადაწყვეტილებათა ცნობა და აღსრულება უნდა განხორციელდეს ამ კანონით განსაზღვრული წესით. 

    მუხლი 461. 2015 წლის 1 აპრილამდე სასამართლოს მიერ ქმედუუნაროდ ცნობილ პირებთან დაკავშირებული სამართლებრივი რეგულირება გარდამავალ პერიოდში

1. სასამართლო უფლებამოსილია გააუქმოს საქართველოში გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, თუ მხარე, რომლის წინააღმდეგაც გამოტანილია საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, სასამართლოს საჩივრით მიმართავს და დაამტკიცებს, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმების გაფორმების დროს მხარე იყო 2015 წლის 1 აპრილამდე სასამართლოს მიერ ქმედუუნაროდ ცნობილი პირი, სანამ მისი ინდივიდუალური შეფასება არ მოხდება.

2. მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ქვეყანაში იქნა გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, მხარეს შეიძლება უარი ეთქვას ამ გადაწყვეტილების ცნობასა და აღსრულებაზე, თუ მხარე, რომლის წინააღმდეგაც გამოტანილია საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება, სასამართლოს განცხადებით მიმართავს და დაამტკიცებს, რომ საარბიტრაჟო შეთანხმების გაფორმების დროს მხარე იყო 2015 წლის 1 აპრილამდე სასამართლოს მიერ ქმედუუნაროდ ცნობილი პირი, სანამ მისი ინდივიდუალური შეფასება არ მოხდება.

საქართველოს  2015  წლის  20  მარტის   კანონი  №3360 –  ვებგვერდი , 31.03.2015წ.

 

თავი X. დასკვნითი დებულებები

    მუხლი 47. ძალადაკარგულად ცნობილი ნორმატიული აქტი

ამ კანონის ამოქმედებისთანავე ძალადაკარგულად იქნეს ცნობილი „კერძო არბიტრაჟის შესახებ“ საქართველოს 1997 წლის 17 აპრილის კანონი.

    მუხლი 48. კანონის ამოქმედება

ეს კანონი ამოქმედდეს 2010 წლის 1 იანვრიდან.

საქართველოს პრეზიდენტი მ. სააკაშვილი

თბილისი,

2009 წლის 19 ივნისი.

№1280–Iს

Закон Грузии

Об арбитраже

 

Глава I

Общие положения

 

Статья 1. Сфера действия Закона

1. Настоящий Закон устанавливает правила создания арбитража, арбитражного производства, признания и приведения в исполнение арбитражного решения в Грузии, а также правила признания и приведения в исполнение арбитражного решения, вынесенного за пределами Грузии.

2. Арбитраж правомочен рассматривать основанные на равенстве лиц те имущественные споры частного характера, которые могут быть упорядочены сторонами между собой.

 

Статья 2. Разъяснение терминов и применение Закона

1. Использованные в настоящем Законе термины в целях этого же Закона имеют следующие значения:

а) суд – для статей 11, 13, 14 и 35 настоящего Закона –районные (городские) суды, на территории действия которых осуществлялось, осуществляется или должно осуществляться арбитражное рассмотрение; для статей 16, 21, 22, 23, 42 и 43 – апелляционные суды; для статей 44 и 45 – апелляционные суды и Верховный Суд Грузии; (18.03.2015 N3218)

б) электронное сообщение – любое сообщение, которое стороны передают в виде информационного сообщения. Информационное сообщение – это информация, подготовленная, отправленная, полученная или сохраненная электронным, магнитным, оптическим или иными средствами, в том числе путем электронной передачи данных, электронной почтой, телеграммой, телексом или телефаксом.

2. Стороны могут договориться о применении правил арбитражного производства. В этом случае соглашение сторон включает в себя правила арбитражного производства, которые стороны укажут в арбитражном соглашении. При этом соглашение сторон о конкретном арбитражном учреждении включает в себя соглашение о правилах этого же арбитражного учреждения. (18.03.2015 N3218)

21. искл. (18.03.2015 N3218)

3. Если какое-либо положение настоящего Закона касается арбитражного иска, указанное положение применяется и в отношении арбитражного возражения, кроме подпункта «а» пункта 2 статьи 40 настоящего Закона.

 

Статья 3. Равенство сторон арбитражного производства

Стороны арбитражного производства пользуются равными правами. Каждой стороне дается возможность для выражения своей позиции.

 

Статья 4. Передача права принятия решения третьей стороне

Стороны вправе передать предоставленное им настоящим Законом право принятия решения третьему лицу.

 

Статья 5. Правопреемство при арбитражном производстве

1. В правовых отношениях при осуществлении правопреемства правопреемником становится также сторона арбитражного соглашения, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

2. Смерть одной из сторон или ликвидация не влечет отмены арбитражного соглашения либо замены уже назначенного арбитра, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

 

Статья 6. Независимость арбитража и случаи вмешательства суда

1. Арбитраж в своей деятельности независим и руководствуется определенной сторонами или арбитражем процедурой арбитражного рассмотрения, с соблюдением требований настоящего Закона.

2. Не допускается какое-либо вмешательство суда в предусмотренные настоящим Законом правовые отношения, кроме случаев, прямо предусмотренных настоящим Законом.

 

Статья 7. Сроки

1. Течение срока, исчисляемого днями, установленными настоящим Законом, начинается со дня, следующего после наступления события, которым определяется его начало, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

2. Если последний день срока совпадает с нерабочим днем или днем отдыха, днем окончания срока считается следующий за ним первый рабочий день.

 

Глава II

Арбитражное соглашение

 

Статья 8. Понятие и форма арбитражного соглашения

1. Арбитражное соглашение – это соглашение сторон о передаче на рассмотрение в арбитраж всех или определенных споров, которые возникли или могут возникнуть между ними исходя из договорных или иных правовых отношений.

2. Арбитражное соглашение может быть заключено в виде арбитражной оговорки в договоре или в виде отдельного соглашения.

3. Арбитражное соглашение должно заключаться в письменной форме.

4. Арбитражное соглашение считается заключенным в письменной форме, если его содержание зафиксировано в любой форме, невзирая на форму заключения арбитражного соглашения или договора.

5. Требование о заключении арбитражного соглашения в письменной форме выполняется электронным сообщением, если данная в сообщении информация доступна для ее дальнейшего использования.

6. Арбитражное соглашение считается заключенным в письменной форме, если оно оформлено путем обмена арбитражного иска и арбитражного возражения, когда одна сторона доказывает, а другая сторона не отрицает наличия арбитражного соглашения.

7. Имеющееся в договоре указание на любой документ, включающее арбитражную оговорку является арбитражным соглашением в письменной форме, если такое указание делает данную оговорку частью договора.

8. Если одной из сторон договора или арбитражного соглашения является физическое лицо или административный орган, арбитражное соглашение заключается в письменной форме, посредством документа, подписанного сторонами. На такое соглашение не распространяются пункты 4 – 6 настоящей статьи. (18.03.2015 N3218)

9. искл. (18.03.2015 N3218)

 

Статья 9. Арбитражное соглашение и предъявление иска по существу вопроса спора в суде

1. Суд, в который подан иск по существенному вопросу спора, являющемуся предметом арбитражного соглашения, обязан на основании заявления стороны, которое должно быть подано до истечения срока подачи возражения на иск, прекратить производство и указать сторонам на арбитраж, кроме случая, когда суд установит, что арбитражное соглашение недействительно, утратило силу или его приведение в исполнение невозможно. (18.03.2015 N3218)

2. искл. (18.03.2015 N3218)

3. С момента подачи указанного в пункте первом настоящей статьи иска до разрешения вопроса о подсудности в суде арбитражное рассмотрение может быть начато, продолжено и вынесено арбитражное решение.

 

Глава III

Состав Арбитража

 

Статья 10. Число арбитров

1. Арбитраж состоит из одного или нескольких арбитров.

2. Число арбитров и порядок их назначения определяются сторонами. Стороны назначают равное число арбитров, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

3. Если арбитражным соглашением определяется четное число арбитров, то уже назначенные арбитры обязаны после их назначения в 10-дневный срок назначить еще одного арбитра, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

4. Если число арбитров не предусмотрено соглашением сторон, арбитраж образуется в составе трех арбитров.

 

Статья 11. Назначение арбитров

1. Не допускается назначение лица в качестве арбитра без его согласия. Лицо должно заявить о согласии на назначение в качестве арбитра в письменной форме.

2. Процедура назначения арбитра (арбитров) и председателя арбитража устанавливается соглашением сторон.

3. В случае отсутствия соглашения сторон о назначении арбитра (арбитров) и председателя арбитража или невозможности осуществления согласованной процедуры: (18.03.2015 N3218)

а) в случае с арбитражем, состоящим из трех арбитров, каждая сторона назначает по одному арбитру, и два назначенных в этом порядке арбитра назначают председателя арбитража. Если одна из сторон не назначит арбитра в 30-дневный срок после предъявления требования другой стороной или два арбитра в 30-дневный срок после их назначения не договорятся о назначении третьего арбитра, по требованию одной из сторон в 30-дневный срок после принятия заявления к производству арбитра назначает суд;

б) в случае с арбитражем, состоящим из одного арбитра, если стороны не договорятся о назначении арбитра, по требованию одной из сторон в 30-дневный срок после принятия заявления к производству арбитра назначает суд.

4. Решение суда, предусмотренного пунктом 3 настоящей статьи, окончательно и обжалованию не подлежит. (18.03.2015 N3218)

5. Лицо, назначаемое в качестве арбитра, обязано до начала исполнения обязанностей арбитра, в случае требования сторон арбитражного производства и арбитража представить письменную информацию об образовании и опыте работы в качестве арбитра (в случае наличия такового).

6. При назначении арбитра суд или иное учреждение, которое назначает арбитра, должны учитывать квалификационные требования, согласованные сторонами, для обеспечения назначения независимого и беспристрастного арбитра. (18.03.2015 N3218)

7. Не допускается запрещать назначение лица в качестве арбитра, кроме случаев, когда он является:

а) ограниченно дееспособным или поддерживаемым лицом, если решением суда не определено иное; (20.03.2015 N3360)

б) государственно-политическим должностным лицом или публичным служащим; (18.03.2015 N3218)

( б) государственным служащим, государственным политическим должностным лицом, политическим должностным лицом или публичным служащим;(27.10.2015 N4351, Закон ввести в действие с 1 января 2017 года.)

в) лицом, осужденным за совершение преступления и с которого не снята судимость.

 

Статья 12. Основания для отвода арбитра

1. Сторона вправе требовать отвода арбитра, если арбитр не удовлетворяет квалификации, определенной соглашением сторон или (и) существуют обстоятельства, которые могут вызвать обоснованные сомнения в независимости и беспристрастности арбитра.

2. Сторона вправе требовать отвода назначенного им арбитра только в связи с обстоятельствами, ставшими ему известными после назначения арбитра.

3. Лицо, назначаемое в качестве арбитра, либо уже назначенный арбитр обязан со дня его назначения в течение всего срока арбитражного рассмотрения незамедлительно сообщить сторонам и арбитражу об обстоятельствах, ставящих под сомнение его независимость и беспристрастность.

 

Статья 13. Процедура отвода арбитра

1. Стороны, с соблюдением требований настоящей статьи, могут договориться о процедуре отвода арбитра.

2. При отсутствии соглашения сторон сторона, намеревающаяся заявить отвод арбитру, обязана подать в арбитраж письменное заявление об отводе арбитра в 15-дневный срок со дня, когда ей стало известно о назначении соответствующего арбитра или каком-либо предусмотренном настоящим Законом обстоятельстве, являющемся основанием для отвода арбитра. В заявлении об отводе арбитра должны указываться основание и мотивы отвода арбитра. Если арбитр, вопрос об отводе которого рассматривается, не заявит о самоотводе или если другая сторона не согласится с его отводорм в 30-дневный срок после подачи заявления об отводе арбитра, вопрос об отводе арбитра решает арбитраж в течение 30 дней после истечения указанного срока. (18.03.2015 N3218)

21. Если арбитраж не удовлетворит заявление стороны об отводе арбитра, сторона, заявляющая арбитру отвод, может в 30-дневный срок после вручения решения арбитража об отказе в отводе арбитра обращаться в суд с требованием об отводе арбитра. (18.03.2015 N3218)

3. В случае арбитража, состоящего из одного арбитра, сторона вправе после назначения арбитра или со дня, когда ему стало известно предусмотренное настоящим Законом какое-либо обстоятельство, являющееся основанием для отвода арбитра, в 30-дневный срок обратиться в суд с требованием об отводе арбитра.

4. Суд выносит решение по вопросам, предусмотренным пунктами 21 и 3 настоящей статьи, в 14-дневный срок после принятия заявления к производству. Указанное решение окончательно и обжалованию не подлежит. В этом случае арбитр вправе заявить самоотвод и до вынесения судом решения. Арбитраж до вынесения решения суда об отводе арбитра может продолжить арбитражное разбирательство с участием арбитра, отвода которого требует сторона, и вынести арбитражное решение. (18.03.2015 N3218)

5. При наличии основания для отвода арбитр обязан заявить о самоотводе.

 

Статья 14. Прекращение полномочий арбитра

1. Сторона не вправе единолично заменить назначенного им арбитра.

2. В случае бездействия из-за невозможности исполнения обязанностей или по какой-либо иной причине полномочия арбитра могут прекратиться на основании личного требования или по согласованию сторон. В указанных случаях при недостижении согласия одна из сторон может обратиться в суд с требованием о прекращении полномочий арбитра в 30-дневный срок после постановки вопроса о требовании прекращения полномочий арбитра. Суд по указанному вопросу выносит решение в 14-дневный срок после приема заявления в производство. Это решение окончательно и обжалованию не подлежит.

3. Отказ арбитра от исполнения своих обязанностей или согласие стороны на прекращение полномочий арбитра не подразумевает наличие оснований, предусмотренных пунктом 2 настоящей статьи или наличие предусмотренных настоящим Законом оснований для отвода либо их признание.

 

Статья 15. Назначение нового арбитра

В случае прекращения полномочий арбитра новый арбитр назначается с соблюдением тех правил, которые применялись при назначении предыдущего арбитра.

 

Глава IV

Полномочия арбитража

 

Статья 16. Компетенция арбитража (18.03.2015 N3218)

1. Арбитраж вправе принять постановление о своей компетенции, а также относительно установления наличия или действительности арбитражного соглашения. В этих целях арбитражная оговорка, являющаяся частью договора, рассматривается как арбитражное соглашение, не зависящее от других условий договора. Признание договора недействительным не влечет за собой недействительность арбитражной оговорки.

2. Заявление об отсутствии у арбитража компетенции, может быть сделано до представления арбитражного возражения. Назначение стороной арбитра или ее участие в назначении арбитра не лишает указанную сторону права сделать такое заявление.

3. Заявление о превышении арбитражем пределов своей компетенции должно быть сделано в 7-дневный срок после выявления стороной соответствующих обстоятельств.

4. Заявление о компетенции арбитража может быть сделано и после истечения срока, определенного пунктами 2 и 3 настоящей статьи, если истечение указанного срока арбитраж сочтет уважительным.

5. Арбитраж правомочен в связи с заявлением, предусмотренным пунктами 2 и 3 настоящей статьи, принять решение до вынесения окончательного арбитражного решения или вместе с окончательным арбитражным решением. Если арбитраж до вынесения окончательного арбитражного решения постановил, что он обладает соответствующей компетенцией, любая сторона вправе указанное решение в суде обжаловать в течение 30 дней после получения уведомления о таком решении арбитража. Суд выносит обоснованное определение о компетенции арбитража в 14-дневный срок после принятия заявления к производству. Это определение окончательно и обжалованию не подлежит. Арбитражное разбирательство может быть начато, продолжено и арбитражное решение может быть вынесено до разрешения судом указанного вопроса.

6. В случае соглашения сторон арбитраж принимает решение о своей компетенции в соответствии с соглашением сторон, до вынесения окончательного арбитражного решения или вместе с окончательным арбитражным решением.

 

Статья 17. Применение арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска

1. До начала арбитражного рассмотрение или на любой стадии рассмотрения до вынесения окончательного арбитражного решения сторона может с ходатайством обратиться в арбитраж о применении мер по обеспечению арбитражного иска, если это не противоречит арбитражному соглашению.

2. Арбитраж правомочен на основании обращения стороны арбитражным решением, изложенным в письменной форме, в разумный срок поручить стороне: (18.03.2015 N3218)

а) сохранение или восстановление первоначального положения до вынесения окончательного арбитражного решения;

б) принятие мер, связанных с предотвращением причинения вреда другой стороне или арбитражному производству;

в) осуществление мер для сохранения активов, по которым будет приведено в исполнение последующее арбитражное решение;

г) хранение и сохранение доказательств, которые могут иметь отношение к арбитражному спору и его разрешению.

 

Статья 18. Условия применения мер по обеспечению арбитражного иска арбитражем

1. Сторона, которая обращается в арбитраж с ходатайством о применении мер по обеспечению арбитражного иска, предусмотренных подпунктами «а» - «в» пункта 2 статьи 17 настоящего Закона, должна обосновать наличие следующих обстоятельств:

а) неприменение мер по обеспечению арбитражного иска может повлечь такой вред, предотвращение которого будет невозможно путем возложения обязательства по возмещению вреда для другой стороны;

б) вред, причиненный неприменением мер по обеспечению арбитражного иска, значительно превышает тот вред, который может быть причинен той стороне, против которой направлены меры по обеспечению арбитражного иска, в случае применения этих мер;

в) наличие обоснованного предположения о том, что ее исковое требование будет удовлетворено. Указанное предположение не влияет на вынесение арбитражем последующего решения.

2. Требования подпунктов «а» - «в» пункта первого настоящей статьи в отношении обеспечительных мер, предусмотренных подпунктом «г» пункта 2 статьи 17 настоящего Закона, применяются только в тех пределах, которые арбитраж считает целесообразными.

3. Арбитраж правомочен потребовать у стороны, которая ходатайствует в связи с применением мер по обеспечению арбитражного иска, представления соответствующей гарантии обеспечения, связанной с указанными обеспечительными мерами.

4. На сторону, ходатайствующую о применении мер по обеспечению арбитражного иска, возлагается ответственность за любые расходы и вред, вызванные применением мер по обеспечению арбитражного иска, потребованных этой стороной, если арбитражем будет установлено, что при указанных обстоятельствах данные меры по обеспечению арбитражного иска не должны были применяться. Арбитраж правомочен возложить на сторону возмещение расходов и вреда на любой стадии арбитражного разбирательства.(18.03.2015 N3218)

 

Статья 19. Изменение, приостановление и отмена арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска

Арбитраж правомочен, если он посчитает необходимым, изменить, приостановить или отменить примененные им меры по обеспечению арбитражного иска по требованию одной из сторон или в особых случаях, после предварительного уведомления сторон, по своей инициативе.

 

Статья 20. Обязательство по объявлению информации

Арбитраж правомочен требовать от сторон незамедлительного объявления информации, связанной с существенными изменениями обстоятельств, на основании которых было предъявлено требование или осуществилось применение мер по обеспечению арбитражного иска.

 

Статья 21. Признание и исполнение примененных арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска

1. Меры по обеспечению арбитражного иска, примененные арбитражем, имеют обязательную силу и должны исполняться путем обращения в суд, независимо от того, в какой стране было вынесено решение о применении указанных мер по обеспечению арбитражного иска, с учетом положений настоящей статьи и статьи 22 настоящего Закона. Если исполнение мер по обеспечению арбитражного иска в соответствии с законодательством Грузии не требует обращения в суд, арбитраж правомочен устанавливать отличающийся порядок их исполнения. (18.03.2015 N3218)

2. Сторона, обращающаяся в суд с ходатайством о признании и исполнении примененных арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска, либо сторона, ходатайство которой удовлетворено судом, обязана незамедлительно сообщить суду любую информацию, связанную с приостановлением, изменением или отменой примененных арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска.

3. Суд правомочен потребовать у стороны, которая ходатайствует о признании и исполнении примененных арбитражем мер по обеспечению арбитражного иска, представить гарантию обеспечения, предусмотренную пунктом 3 статьи 18 настоящего Закона.

4. Арбитражное решение, предусмотренное пунктом 2 статьи 17 настоящего Закона, для его признания и приведения в исполнение должно быть представлено в суд в порядке, предусмотренном пунктом 2 статьи 44 настоящего Закона.

 

Статья 22. Основания для отказа в признании или приведении в исполнение судом мер по обеспечению арбитражного иска

1. Стороне может быть отказано в признании или приведении в исполнение судом мер по обеспечению арбитражного иска только в том случае, если:

а) сторона, против которой направлены указанные обеспечительные меры, обратится в суд и представит доказательства, что:

а.а) отказ в признании или приведении в исполнение мер по обеспечению арбитражного иска основывается на обстоятельствах, данных в пункте первом статьи 45 настоящего Закона;

а.б) арбитражное решение о представлении соответствующей гарантии обеспечения, связанной с обеспечительными мерами не было приведено в исполнение;

а.в) меры по обеспечению арбитражного иска приостановлены или отменены арбитражем, либо судом той страны, в которой проводилось арбитражное рассмотрение, или судом той страны, в соответствии с законодательством которой были применены обеспечительные меры;

б) если суд найдет, что:

б.а) приведение в исполнение мер по обеспечению иска выходит за пределы полномочий суда, кроме случая, когда суд выносит решение об изменении обеспечительных мер не по существу в пределах их формы, необходимых для приведения в исполнение указанных обеспечительных мер в порядке, установленном законодательством;

б.б) условия, предусмотренные подпунктами «б.а» и «б.б» пункта первого статьи 45 настоящего Закона, применяются в связи с признанием и приведением в исполнение арбитражного иска.

2. Решение, вынесенное на любом основании, предусмотренном пунктом первым настоящей статьи, распространяется только на признание и приведение в исполнение мер по обеспечению арбитражного иска.

3. Суд, который выносит решение о признании и приведении в исполнение мер по обеспечению арбитражного иска, при вынесении решения не рассматривает по существу меры по обеспечению арбитражного иска.

 

Статья 23. Примененные судом меры по обеспечению арбитражного иска

1. Сторона может обратиться в суд с просьбой о применении мер по обеспечению арбитражного иска.

2. Суд при рассмотрении вопросов по обеспечению арбитражного иска, независимо от места арбитражного рассмотрения, имеет те же полномочия, что и в судопроизводстве при рассмотрении вопросов по обеспечению иска.

3. В связи с обеспечением арбитражного иска судом применяются правила, установленные главой XXIII Гражданского процессуального кодекса Грузии, кроме подпунктов «е» и «и» части 2 статьи 198, с учетом особенностей международного арбитражного производства.(18.03.2015 N3218)

 

Глава V

Арбитражное рассмотрение

 

Статья 24. Определение порядка арбитражного рассмотрения

1. Порядок арбитражного рассмотрения определяется сторонами с соблюдением требований настоящего Закона.

2. Если между сторонами нет договоренности о порядке арбитражного рассмотрения, то спор рассматривается в порядке, установленном арбитражем, с соблюдением требований настоящего Закона.

 

Статья 25. Место арбитражного рассмотрения

1. Место арбитражного рассмотрения определяется по соглашению сторон. В отсутствие такого соглашения место арбитражного рассмотрения определяет арбитраж с учетом обстоятельств дела, включая фактор удобства для сторон.

2. Арбитраж может созвать заседание в любом месте для проведения консультаций между арбитрами, заслушивания свидетелей, экспертов или сторон либо осмотра доказательств, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

 

Статья 26. Начало арбитражного рассмотрения спора

Арбитражное рассмотрение спора начинается в день получения ответчиком арбитражного уведомления о передаче этого спора в арбитраж, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

 

Статья 27. Уведомление (18.03.2015 N3218)

Если настоящим Законом или соглашением сторон не предусмотрено иное, письменное уведомление вручается сторонам в соответствии с правилами, установленными Гражданским процессуальным кодексом Грузии для судебного извещения и вызова.

 

Статья 28. Представительство в арбитражном рассмотрении

Сторона вправе на любой стадии арбитражного рассмотрения быть представленной посредством адвоката или другого представителя.

 

Статья 29. Язык арбитражного рассмотрения

1. Стороны могут определить язык (языки) арбитражного производства. При отсутствии соглашения сторон язык (языки) арбитражного производства устанавливает арбитраж с надлежащим учетом всех соответствующих обстоятельств, в том числе – языка договора. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, соглашение сторон или решение арбитража касается также любого письменного заявления сторон, устного слушания, окончательного арбитражного решения, постановления и любого другого документа, использованного в ходе арбитражного производства. (18.03.2015 N3218)

2. Арбитраж может установить, что к каждому документальному доказательству должен прилагаться перевод на языке (языках) арбитражного рассмотрения.

 

Статья 30. Арбитражный иск, арбитражное возражение

1. Арбитражный истец в срок, согласованный сторонами или определенный арбитражем, должен в письменной форме представить арбитражный иск, в котором указывает данные (имена, наименования) сторон и адреса (местонахождение), требования, обстоятельства и доказательства, подтверждающие указанные требования, и перечень прилагаемых к арбитражному иску документов.

2. Ответчик представляет в арбитраж возражение по указанным в арбитражном иске фактам и обстоятельствам.

3. Положения пунктов первого и 2 настоящей статьи применяются в том случае, когда соглашением сторон не определены иные требования в отношении арбитражного иска и арбитражного возражения или в случае отсутствия такого соглашения.

4. В случае несоблюдения арбитражным истцом формы, определенной в порядке, установленном настоящей статьей, при внесении им арбитражного иска арбитражное рассмотрение не начинается.

5. Если ответчик не представляет в арбитраж возражений по арбитражному иску в соответствии с пунктом 2 настоящей статьи, арбитраж продолжает рассмотрение дела. Непредставление возражений не рассматривается как признание арбитражного иска.

6. Стороны могут вместе с арбитражным иском или возражением по иску представить любой документ, связанный с делом, или указать те документы и другие доказательства, которые они в дальнейшем представят.

7. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, арбитражный иск направляется другой стороне и председателю арбитража, а если председатель арбитража еще не избран – всем арбитрам.

8. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, в ходе арбитражного рассмотрения сторона может изменить требования арбитражного иска или возражения либо представить дополнительные требования, если указанное арбитраж не будет считать задержкой рассмотрения.

 

Статья 31. Отказ от права на возражение

Если какое-либо требование настоящего Закона, от которого стороны могут отступать, или(и) какое-либо положение арбитражного соглашения не было соблюдено, и сторона продолжает участвовать в арбитражном производстве, не заявив возражений против такого нарушения незамедлительно или(и), если настоящим Законом, соглашением сторон либо арбитражем определен какой-либо срок и в течение этого срока не представит возражения письменно, то она считается отказавшейся от своего права на возражение.

 

Статья 32. Форма арбитражного рассмотрения

1. Если соглашением сторон не определена форма арбитражного разбирательства, арбитраж правомочен проводить устное слушание дела по представленным доказательствам или осуществлять рассмотрение дела только на основе документов и других материалов. По требованию одной из сторон арбитраж обязан провести устное слушание на любой стадии арбитражного рассмотрения, кроме случая, когда стороны заявили об отказе в устном слушании.

2. Сторонам заблаговременно в разумный срок вручается ведомость о проведении каждого заседания и слушания.

3. Все заявления, документы или другая информация, представленные одной из сторон в арбитраж, незамедлительно должны быть переданы другой стороне. Сторонам должны быть переданы все заключения эксперта или другие доказательства, на которые арбитраж может основываться при вынесении своего решения.

4. Если Законом или соглашением сторон не предусмотрено иное, каждое арбитражное рассмотрение должно быть закрытым. Представленные документы, доказательства, письменное или устное заявление не должны опубликовываться или передаваться и использоваться в другом судопроизводстве или административном производстве.

5. С учетом пункта 4 настоящей статьи, арбитр и любое лицо, участвующее в арбитражном производстве, обязаны соблюдать конфиденциальность информации, полученной в ходе арбитражного рассмотрения.

 

Статья 33. Неявка сторон

Если одна из сторон по неуважительной причине не является на рассмотрение дела или не представляет свою позицию и доказательства, арбитраж может продолжить рассмотрение дела и вынести решение на основе имеющихся у него доказательств, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

 

Статья 34. Назначение и отвод эксперта

1. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, арбитраж вправе:

а) назначить одного или нескольких экспертов для представления ему заключений по конкретным вопросам, которые определяются арбитражем;

б) потребовать от сторон предоставления эксперту относящейся к делу информации, имеющейся у них, предъявления для осмотра или предоставления возможности осмотра им относящихся к делу любых документов или других вещей.

2. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, после представления экспертом устного или письменного заключения арбитраж по ходатайству стороны или по собственной инициативе в целях дачи показаний по спорным вопросам приглашает эксперта для принятия участия в устном слушании дела. Стороны вправе задавать ему вопросы и приглашать других специалистов для дачи показаний по спорным вопросам.

3. Отвод или самоотвод эксперта осуществляется в порядке или на основаниях, определенных настоящим Законом для отвода арбитра.

 

Статья 35. Доказательства, содействие суда в получении доказательств

1. К полномочиям арбитража относятся проверка допуска любого доказательства и оценка доказательств.

2. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, арбитраж правомочен:

а) на любой стадии арбитражного рассмотрения потребовать у стороны представить другой стороне относящиеся к делу любые документы или вещественные доказательства;

б) вызвать свидетеля любой стороны или, в случае необходимости, потребовать его допроса до начала арбитражного рассмотрения и использовать показания свидетеля в ходе рассмотрения;

в) на любой стадии арбитражного рассмотрения потребовать у стороны представления относящихся к делу любых документов или вещественных доказательств.

3. Арбитраж или сторона с согласия арбитража может обратиться к суду с просьбой о содействии в получении доказательств на любой стадии арбитражного рассмотрения. Данные доказательства должны быть представлены стороне (сторонам) или арбитражу на любой стадии рассмотрения. Арбитраж правомочен обратиться к суду для обеспечения присутствия свидетеля. Права и обязанности вызванного судом свидетеля определяются Гражданским процессуальным кодексом Грузии.

 

Глава VI

Вынесение арбитражного решения и прекращение рассмотрения дела

 

Статья 36. Применение норм права при арбитражном рассмотрении

1. Арбитраж разрешает спор в соответствии с нормами права, избранными сторонами, которые распространяются на существенную часть спора.(18.03.2015 N3218)

2. В случае отсутствия соглашения сторон при арбитражном рассмотрении применяются нормы права, определенные арбитражем.

3. Любое указание на законодательство или правовую систему какой-либо страны подразумевает материальное право той страны, а не ее процессуальные и коллизионные нормы.

4. Арбитраж выносит решение в соответствии с условиями договора и с учетом торговых обычаев и традиций, применимых к данному договору.

 

Статья 37. Вынесение решения при рассмотрении дела арбитражем, состоящим из нескольких арбитров

1. Арбитраж, состоящий из нескольких арбитров, выносит решение простым большинством голосов арбитров, если соглашением сторон не предусмотрено иное.

2. Арбитр не вправе воздержаться от голосования.

3. Процедурные вопросы, связанные с вынесением решения, может решать председатель арбитража, если соответствующие полномочия будут предоставлены ему сторонами или всеми арбитрами.

 

Статья 38. Мировое соглашение сторон

1. Если в ходе арбитражного разбирательства стороны достигли мирового соглашения, арбитраж прекращает разбирательство. Арбитраж правомочен по просьбе сторон арбитражным решением утвердить мировое соглашение сторон на согласованных условиях. (18.03.2015 N3218)

2. Арбитраж обязан вынести решение о прекращении арбитражного рассмотрения в 30-дневный срок после приема в производство заявления о мировом соглашении сторон.

3. Арбитражное решение о мировом соглашении должно быть вынесено с соблюдением требований статьи 39 настоящего Закона. Такое арбитражное решение имеет ту же юридическую силу, как и любое другое арбитражное решение, вынесенное в результате рассмотрения по существу спора.

 

Статья 39. Арбитражное решение

1. Арбитражное решение должно быть вынесено в 180-дневный срок с начала арбитражного рассмотрения, если соглашением сторон не предусмотрено иное. В случае необходимости указанный срок может быть продлен арбитром не более чем на 180 дней.

2. Исполнение арбитражного решения обязательно для сторон арбитражного соглашения. Оно должно быть вынесено в письменной форме. Оно должно быть подписано арбитром (арбитрами). При рассмотрении дела арбитражем, состоящим из нескольких арбитров, арбитражное решение должно быть подписано большинством арбитров. Если арбитр заявляет об отказе в подписании арбитражного решения или (и) имеет особое мнение, должна быть сделана соответствующая запись. В арбитражном решении указываются арбитры, вынесшие решение, стороны арбитражного рассмотрения, дата и место вынесения решения. (18.03.2015 N3218)

3. Арбитражное решение должно включать мотивировочную часть с указанием мотивов, на основании которых арбитраж вынес решение, кроме случая, когда стороны согласились об отсутствии мотивировочной части или когда арбитражное решение вынесено в соответствии со статьей 38 настоящего Закона. (18.03.2015 N3218)

4. Подписанные копии арбитражного решения должны быть переданы сторонам.

5. Арбитражное решение вступает в силу с момента его вынесения, если сторонами или настоящим Законом не установлено иное.

 

Статья 40. Прекращение арбитражного рассмотрения

1. Арбитражное рассмотрение прекращается после подписания арбитражного решения и его вручения сторонам или в соответствии с пунктом 2 настоящей статьи на основании постановления арбитража.

2. Арбитраж правомочен принять постановление о прекращении арбитражного рассмотрения в следующих случаях:

а) если арбитражный истец заявляет об отказе от арбитражного иска, кроме случая, когда арбитражный ответчик не согласен с прекращением арбитражного решения и арбитраж считает, что арбитражный ответчик имеет законный интерес в разрешении арбитражного спора;

б) если стороны договорились о прекращении арбитражного рассмотрения;

в) если арбитраж установит, что продолжение арбитражного рассмотрения по какой-либо причине необязательно или невозможно.

 

Статья 41. Исправление и толкование арбитражного решения, дополнительное арбитражное решение

1. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, любая из сторон, уведомив об этом другую, вправе в 30-дневный срок после вынесения арбитражного решения:

а) просить арбитраж исправить допущенные в арбитражном решении ошибки в подсчетах, а также описки, опечатки или иные ошибки аналогичного характера;

б) при наличии соглашения между сторонами просить арбитраж дать толкование по какому-либо конкретному вопросу арбитражного решения или какой-либо части данного решения.

2. Арбитраж, если он сочтет просьбу обоснованной, в 30-дневный срок после ее получения должен внести в арбитражное решение соответствующие исправления или дать толкование. Такое толкование становится частью арбитражного решения.

3. Арбитраж правомочен в 30-дневный срок после вынесения решения по своей инициативе исправить ошибки, указанные в подпункте «а» пункта первого настоящей статьи.

4. Если соглашением сторон не предусмотрено иное, любая из сторон, уведомив об этом другую сторону, вправе в 30-дневный срок после вынесения арбитражного решения просить арбитраж вынести дополнительное решение в отношении тех требований, которые были заявлены в ходе арбитражного рассмотрения, однако не были отражены в решении. Арбитраж, если он сочтет просьбу обоснованной, в 60-дневный срок после ее получения должен вынести дополнительное решение.

5. Арбитраж в случае необходимости может не более чем на 30 дней продлить срок, в течение которого он должен исправить ошибки, дать толкование или вынести дополнительное решение в соответствии с настоящей статьей. Если сторонами или арбитражем не установлено иное, уже вынесенное решение остается в силе в течение срока внесения исправлений, дачи толкования или вынесения дополнительного решения.

 

Глава VII

Отмена арбитражного решения (18.03.2015 N3218)

 

Статья 42. Отмена арбитражного решения (18.03.2015 N3218)

1. Единственным процессуальным средством против арбитражного решения в пределах настоящего Закона является отмена арбитражного решения, которая должна осуществляться в соответствии с пунктами 2 – 5 настоящей статьи.

2. Суд правомочен отменять вынесенное в Грузии арбитражное решение только в том случае, если:

а) сторона, против которой вынесено арбитражное решение, обратится с жалобой в суд и представит доказательства того, что:

а.а) при оформлении арбитражного соглашения сторона была неправомочной или являлась поддерживаемым лицом, которому в связи с вопросами, указанными в арбитражном соглашении, было назначено лицо, оказывающее поддержку, но соответствующая поддержка не была оказана, либо в соответствии с правовыми нормами, на которые стороны ссылались в арбитражном соглашении, а при отсутствии такой ссылки – согласно законодательству Грузии арбитражное соглашение недействительно или утратило силу;(20.03.2015 N3360)

а.б) сторона, которая требует отмены арбитражного решения, не была надлежащим образом информирована о назначении арбитра или об арбитражном разбирательстве либо иным образом ей не была предоставлена возможность представить собственную позицию или защищать свои интересы;

а.в) арбитражное решение вынесено по спору, не представленному сторонами в арбитраж, или в арбитражном решении содержится решение по вопросу, выходящему за пределы требования сторон в арбитраже. Если решение по вопросам, входящим в пределы требования сторон в арбитраже, может быть выделено из вопросов, выходящих за пределы требования сторон в арбитраже, арбитражное решение может быть отменено только в части, которая содержит решение по вопросу, выходящему за пределы требования сторон в арбитраже;

а.г) состав арбитража или арбитражное производство не соответствовали соглашению сторон, а при отсутствии такого соглашения – требованиям настоящего Закона;

б) суд постановит, что:

б.а) согласно законодательству Грузии спор не может быть предметом арбитражного рассмотрения;

б.б) арбитражное решение противоречит публичному порядку, существующему в Грузии.

3. Жалоба об отмене арбитражного решения может быть подана стороной в суд в течение 90 дней после вручения ей этого решения. В случае предъявления сторонами требования, предусмотренного статьей 41 настоящего Закона, срок подачи жалобы исчисляется с момента вручения сторонам соответствующего решения, вынесенного арбитражем в связи с указанным требованием.

4. В случае обращения в суд с жалобой исполнение арбитражного решения не приостанавливается, кроме случая, предусмотренного пунктом 3 статьи 45 настоящего Закона.

5. Если судом вынесено решение о признании и исполнении арбитражного решения, не допускается отмена арбитражного решения по тому основанию, по которому сторона требовала отказа в признании и исполнении арбитражного решения и которое судом в результате рассмотрения по существу было отклонено. В этом случае жалоба об отмене арбитражного решения не допускается, а в случае принятия жалобы производство по ней прекращается.

 

Статья 43. Приостановление судом рассмотрения вопроса об отмене арбитражного решения (18.03.2015 N3218)

Суд, в который обратились с жалобой об отмене арбитражного решения, вправе на основании ходатайства стороны приостановить рассмотрение вопроса об отмене решения не более чем на 30-дневный срок после принятия жалобы к производству для предоставления арбитражу возможности возобновить рассмотрение или осуществить любое такое деяние, которое, по мнению арбитража, необходимо для устранения основания отмены решения. На указанном основании суд повесткой уведомляет арбитраж о приостановлении разбирательства дела в 3-дневный срок после приостановления разбирательства дела.

 

Глава VIII

Признание и приведение в исполнение арбитражного решения

 

Статья 44. Признание и приведение в исполнение арбитражного решения

1. Арбитражное решение, независимо от того, в какой стране оно было вынесено, обязательно для исполнения и в случае подачи в суд письменного ходатайства приводится в исполнение с учетом положений настоящей статьи и статьи 45 настоящего Закона. В целях настоящей статьи и статьи 45 настоящего Закона в связи с решениями, вынесенными в Грузии, правомочными судами считаются апелляционные суды, а в связи с решениями, вынесенными за пределами Грузии – Верховный Суд Грузии.

2. Сторона, ходатайствующая о признании и приведении в исполнение арбитражного решения, должна представить должным образом заверенное подлинное арбитражное решение (для решений, вынесенных за пределами Грузии) или должным образом заверенную копию такового, а также подлинное арбитражное соглашение, указанное в статье 8 настоящего Закона, или должным образом заверенную копию такового (в случае наличия такового). Если арбитражное решение или соглашение изложены не на грузинском языке, сторона должна представить также должным образом заверенный перевод этих документов на грузинский язык.

3. искл. (18.03.2015 N3218)

4. Арбитражное решение приводится в исполнение на основании судебного определения, в соответствии с Законом Грузии «Об исполнительских производствах».

 

Статья 45. Отказ в признании или приведении арбитражного решения в исполнение (18.03.2015 N3218)

1. Независимо от того, в какой стране было вынесено арбитражное решение, стороне может быть отказано в признании или приведении в исполнение указанного решения, если:

а) сторона, против которой вынесено арбитражное решение, обратится в суд с заявлением и представит доказательства того, что:

а.а) при оформлении арбитражного соглашения сторона была неправомочной или являлась поддерживаемым лицом, которому в связи с вопросами, указанными в арбитражном соглашении, было назначено лицо, оказывающее поддержку, но соответствующая поддержка не была оказана, либо в соответствии с правовыми нормами, на которые стороны ссылались в арбитражном соглашении, а при отсутствии такой ссылки – согласно законодательству той страны, в которой было вынесено арбитражное решение, арбитражное соглашение недействительно или утратило силу; (20.03.2015 N3360)

а.б) она не была надлежащим образом информирована о назначении арбитра или об арбитражном разбирательстве либо иным образом ей не была предоставлена возможность представить собственную позицию или защищать свои интересы;

а.в) арбитражное решение вынесено по спору, не представленному сторонами в арбитраж, или в арбитражном решении содержится решение по вопросу, выходящему за пределы требования сторон в арбитраже. Если решение по вопросам, входящим в пределы требования сторон в арбитраже, может быть выделено из вопросов, выходящих за пределы требования сторон в арбитраже, арбитражное решение может быть признано или приведено в исполнение частично только в той части, которая содержит решение по вопросам, входящим в пределы требования сторон в арбитраже;

а.г) состав арбитража или арбитражное производство не соответствовали соглашению сторон, а при отсутствии такого соглашения – требованиям закона той страны, в которой состоялось арбитражное разбирательство;

а.д) арбитражное решение не вступило в законную силу либо оно было отменено или приостановлено судом той страны, в которой указанное решение было вынесено, либо судом страны, в соответствии с законодательством которой было вынесено решение;

б) суд установит, что:

б.а) согласно законодательству Грузии спор не может быть предметом арбитражного разбирательства;

б.б) признание и приведение арбитражного решения в исполнение противоречит публичному порядку.

2. Не допускается обращение в суд с заявлением об отказе в признании и приведении в исполнение арбитражного решения, вынесенного в Грузии, по тому же основанию, по которому сторона требовала отмены указанного арбитражного решения, или в случае, если сторона не обжаловала арбитражное решение в срок, определенный пунктом 3 статьи 42 настоящего Закона.

3. Если в суд, указанный в подпункте «а.д» пункта первого настоящей статьи, подана жалоба об отмене арбитражного решения или внесено ходатайство о приостановлении исполнения арбитражного решения, суд, в который обратились с ходатайством о признании и исполнении арбитражного решения, вправе не более чем на 30 дней отложить вынесение решения и по требованию той стороны, которая требует признания или исполнения, поручить другой стороне представить соответствующее обеспечение.

 

Глава IX

Переходные положения

 

Статья 46. Порядок рассмотрения арбитражных споров, начатых и незавершенных до введения настоящего Закона в действие

1. Арбитражные споры, начатые и незавершенные до введения настоящего Закона в действие, рассматриваются в порядке, определенном Законом Грузии «О частном арбитраже» от 17 апреля 1997 года, если стороны не договорятся о рассмотрении указанных споров в порядке, определенном Законом Грузии «Об арбитраже».

2. Признание и приведение в исполнение решений, вынесенных в отношении арбитражных споров, предусмотренных пунктом первым настоящей статьи, должно осуществляться в порядке, определенном настоящим Законом.

 

Статья 461. Правовое регулирование, связанное с лицами, признанными судом недееспособными до 1 апреля 2015 года, в переходный период (20.03.2015 N3360)

1. Суд правомочен отменить вынесенное в Грузии арбитражное решение, если сторона, против которой вынесено арбитражное решение, обратится в суд с жалобой и докажет, что при оформлении арбитражного соглашения сторона была лицом, до 1 апреля 2015 года признанным судом недееспособным, до осуществления его индивидуальной оценки.

2. Независимо от того, в какой стране было вынесено арбитражное решение, стороне может быть отказано в признании и приведении в исполнение указанного решения, если сторона, против которой вынесено арбитражное решение, обратится с заявлением в суд и докажет, что при оформлении арбитражного соглашения сторона была лицом, до 1 апреля 2015 года признанным судом недееспособным, до осуществления его индивидуальной оценки.

 

Глава Х

Переходные положения

 

Статья 47. Нормативный акт, признанный утратившим силу

После введения настоящего Закона в действие считать утратившим силу Закон Грузии «О частном арбитраже» от 17 апреля 1997 года.

 

Статья 48. Введение Закона в действие

Настоящий Закон ввести в действие с 1 января 2010 года.

 

 

Президент Грузии                                                                                                                                               Михаил Саакашвили

Тбилиси

19 июня 2009 года

№1280-Iс